Als gebroken, alleenstaande vader van drie kinderen dacht ik dat het kopen van een wasmachine van 60 dollar in een kringloopwinkel mijn grootste prestatie deze week zou zijn. Ik wist niet dat het een test zou zijn van wat voor persoon ik echt ben.
Ik was 30 jaar oud, voedde alleen drie kinderen op, en ik was moe op een manier die slaap nooit kon vervangen.
Mijn naam is Graham.
Als je alleen kinderen opvoedt, leer je snel wat echt belangrijk is: het eten op tafel, de betaalde huur, schone kleren, en vooral of je kinderen je nog steeds vertrouwen dat je het juiste doet.
De wasmachine ging midden in de cyclus kapot.
Hij kreunde, zoemde en viel stil, waardoor een bad vol water en een bekende druk in zijn borst achterbleef. Weer een kapot ding. Weer een herinnering dat er geen ruimte is voor fouten.
« Is hij dood? » vroeg Milo. Hij was vier jaar oud en was al realist.
« Ja, maat, » zei ik. « Hij vocht dapper. »
De achtjarige Nora sloeg haar armen over elkaar. « We kunnen niet zomaar geen wasmachine hebben. »
Hazel omhelsde het knuffelkonijn. « Zijn we arm? »
« We zijn… vindingrijk, » zei ik, hopend dat mijn stem overtuigend zou klinken.
We hadden geen geld voor « nieuwe apparaten ». Dus dit weekend heb ik de kinderen in de auto gepakt en naar de kringloopwinkel gereden. Achterin stond een oude wasmachine met een kartonnen bord eraan vastgeplakt:
$60. IN DE STAAT ZOALS DIE IS. WE ACCEPTEREN GEEN RETOUREN.
Uitstekend.
De verkoper haalde zijn schouders op. « Het werkte toen we het testten. »
Dat was genoeg. Of dat of handwassen in het bad.
We hebben hem in de auto gezet. De kinderen maakten ruzie over gordels. Milo verloor en was de hele weg naar huis beledigd.
Ik heb de machine aangesloten en het deksel dichtgedaan.
« Test, » zei ik. « Leeg. Als het ontploft, zullen we vluchten. »
« Het is eng, » zei Milo.
Water is binnengekomen. De trommel is gedraaid.
En toen – een klap.
