Gedurende tweeënvijftig jaar huwelijk hield mijn vrouw de zolder stevig gesloten. Ik nam haar woord voor toen ze zei dat het gewoon oude rommel was. Maar op de dag dat ik het kasteel eindelijk afhaalde, werd alles wat ik dacht te weten over mijn familie verwoest.
Ik ben niet iemand die normaal gesproken op internet schrijft. Ik ben zesenzeventig jaar oud, ik ben een gepensioneerde matroos, en mijn kleinkinderen plagen me nu al omdat ik een Facebook-account heb. Maar wat er twee weken geleden gebeurde, heeft me tot in het diepst van mijn kern geschud, en ik trek het niet meer – dus hier ben ik, schrijvend met twee vingers als een oude man die een nieuw trucje leert.
Mijn naam is Gerald – Gerry voor iedereen die mij kent. Mijn vrouw Martha en ik zijn 52 jaar getrouwd. We hebben drie geweldige kinderen grootgebracht, en nu hebben we zeven kleinkinderen die van elke familiebijeenkomst een vreugdevolle chaos maken.
Na zoveel jaren geloofde ik dat ik elk deel van deze vrouw kende – elke gewoonte, elk geheim dat het waard was om te kennen.
Ik had het mis.
We wonen in Vermont, in een oud Victoriaans huis dat kraakt en klaagt alsof het een eigen ziel heeft. Het is een plek die mensen bezoeken op zoek naar geesten. We kochten het in 1972, toen de kinderen nog klein waren.
Vanaf de dag dat we verhuisden, was er één kamer waar ik nooit voet zette. De zolderdeur bovenaan de trap was altijd op slot met een zwaar koperen hangslot. Telkens als ik Martha er door de jaren heen naar vroeg, wuifde ze het weg met dezelfde antwoorden.
« Het is gewoon onzin, Gerry. »
« Oude meubels uit het huis van mijn ouders. »
« Niets om je zorgen over te maken. »
« Alleen stoffige dozen en door motten aangevrevde kleren. »
