Maanden gingen voorbij.
Ethan bleef verschijnen.
Hij is voor controles geweest. Hij heeft geleerd hoe hij onze zoon goed moet vasthouden. Hij diende documenten in die de authenticiteit bevestigden. Eenmaal stond hij op tegen zijn moeder – vastberaden en duidelijk.
Maar er is al iets in mij veranderd.
Op een avond, terwijl onze zoon in het ledikant sliep, bleef Ethan er iets langer in dan normaal.
« Chloe, » zei hij zacht, « ik weet dat ik geen tweede kans verdien. Maar ik wil het proberen. Niet alleen als zijn vader… als je echtgenoot. »
De kamer leek plotseling kleiner.
Ik keek lang naar hem—ik keek echt naar hem.
Deze man was ooit mijn hele wereld.
En een keer zag hij ook hoe ik erin wegzakte.
« Je bent veranderd, » gaf ik toe.
« Ik moest wel, » zei hij.
Ik knikte langzaam.
« Ja. Dat is wat je deed. »
Er was stilte tussen ons—niet pijnlijk, gewoon oprecht.
Toen sprak ik de woorden uit die ik al maanden in mijn hart oefende.
« Maar ik ben ook veranderd. »
Hij stopte niet.
« Toen ik zwanger was, » vervolgde ik kalm, « heb ik geleerd alleen te overleven. Ik heb geleerd hoe sterk ik ben door op niemand te vertrouwen. Ik heb geleerd dat ik niet gekozen hoef te worden om waarde te hebben. »
