De ochtend begon met een vreemde geur van dure parfum… een geur die niet mijn smaak was.
Mijn man stond voor de slaapkamerspiegel en streek zijn overhemd recht, alsof hij op een belangrijke afspraak ging. Te veel parfum, te veel enthousiasme… te veel van alles voor iemand die zogenaamd alleen maar naar zijn werk ging.
Ik stond in de keuken en keek toe hoe de koffie in het kopje werd geschonken.
In mijn rechterhand hield ik een klein flesje laxeermiddel.
Het was geen impulsieve beslissing.
Het was het resultaat van maandenlange stilte, van telefoontjes die abrupt eindigden zodra ik de kamer binnenkwam, van « spoedvergaderingen » op vrijdagavond.
En bovenal… over het bericht dat ik gisteravond zag.
« Ik wacht morgen op je. Vergeet mijn favoriete parfum niet. »
Ondertekend door een zekere Carolina.
Nieuwe secretaresse op kantoor.
Een elegante naam… zoals een luxe shampoo.
Ik haalde diep adem.
‘En die koffie?’ vroeg hij vanuit de deuropening van de keuken, terwijl hij met meer enthousiasme zijn riem rechtzette dan toen we samen naar de film gingen.
Ik bracht de beker dichter naar hem toe.
‘Een klein cadeautje,’ zei ik, glimlachend met een kalmte waarvan ik niet eens wist dat ik die bezat.
Ik keek toe hoe hij dronk.
Eén slokje.
Twee slokjes.
Drie.
Hij dronk alles op.
Geen enkele klacht.
Dat deed wel een beetje pijn, eerlijk gezegd… Ik had nog nooit zo snel mijn koffie opgedronken terwijl hij me nog steeds zo liefdevol aankeek.
‘En waar ga je heen met zo’n heerlijke parfum?’ vroeg ik, terwijl ik met mijn armen over elkaar tegen de deurpost leunde.
‘Vergadering,’ antwoordde hij, terwijl hij zijn autosleutels pakte. ‘Een van die belangrijke. Je weet wel… strategie, prognoses… synergie.’
Hij strooide met die woorden alsof het fraaie excuses waren.
‘Synergie met kant?’ mompelde ik.
