Je knoopt het witte schort om je middel met onbeweeglijke vingers, ook al bonst je hart in je keel.
Het uniform is een kostuum, maar niet het kostuum dat Laurent voor ogen heeft. Hij denkt dat hij je in schande heeft gehuld, je tot achtergrond heeft gemaakt, je heeft gereduceerd tot een schaduw die glazen bijvult en verdwijnt.
Jij weet wel beter.
Achter een troon kunnen schaduwen schuilgaan.
En vanavond beslissen jullie wie erop gaat zitten.
Beneden is het huis omgetoverd tot een showroom die Laurents ego weerspiegelt. De salon in 16e-eeuwse stijl baadt in kaarslicht en goud, en de lucht is gevuld met de zoete geur van parfum en dure champagne.
Je man beweegt zich als een zegevierende held door de kamer, lacht te hard, voert het woord en ontvangt felicitaties alsof het zuurstof is.
Camille kleeft aan zijn zijde, haar vingers rusten op zijn onderarm alsof ze daar recht op heeft.
En de smaragden bij haar hals lijken haar te verstikken, groen en koud en gestolen.
Je draagt een dienblad met champagneglazen de kamer binnen en voelt alle blikken over je heen glijden, want een ‘bediende’ is alleen zichtbaar zoals het meubilair zichtbaar is.
Laurent werpt je een vluchtige blik toe en zijn mond vertrekt in een grimas.
Hij noemt je niet eens bij je naam.
« Nog meer champagne, » zegt hij, alsof je een machine bent.
Je knikt beleefd.
‘Natuurlijk, meneer,’ antwoord je, en je laat het woord ‘meneer’ hem raken zonder dat hij beseft waarom.
Terwijl je je tussen de gasten door beweegt, hoor je de complimenten, het gemompel, de geraffineerde wreedheid.
“Laurent heeft zich razendsnel ontwikkeld.”
“Zijn vrouw is… tja. Hij is in ieder geval aan het upgraden.”
“Camille is adembenemend. Die smaragden…”
Je ademt langzaam.
Je herinnert jezelf eraan: vanavond draait het niet om wraak.
Vanavond draait het om de waarheid.
In de keuken pauzeer je net lang genoeg om je telefoon te pakken en één berichtje te versturen.
Nu.
Geen emoji’s. Geen uitleg.
Even later komt er een antwoord binnen.
Begrepen, mevrouw. Tien minuten.
Je vergrendelt het scherm en pakt het volgende dienblad.
Bij terugkomst in de salon heeft Laurent Camille naast zich bij de open haard geplaatst, zodat iedereen haar als een pronkstuk kan bewonderen.
Hij tikt met een lepel tegen zijn glas.
Het wordt stil in de kamer.
‘Vrienden, collega’s,’ kondigt Laurent stralend aan. ‘Vanavond is een bijzondere avond. Ik ben benoemd tot Vice President Sales voor Frankrijk.’
Er barst een luid applaus los.
Laurent heft zijn handen op en neemt alles in zich op.
‘En ik had het niet kunnen doen zonder… loyaliteit,’ voegt hij eraan toe, terwijl hij je even aankijkt met een wrede glimlach. ‘Mensen die hun plaats kennen.’
Gelach golft onzeker voort.
Je houdt je gezicht glad.
Camille buigt zich naar Laurent toe en fluistert iets, waarna ze op die vrolijke manier lacht die klinkt alsof er muntjes in een pot worden geschud.
Laurent vervolgt, met luidere stem.
« En natuurlijk wil ik de leiding van ons moederbedrijf, Horizon Global Holdings, bedanken voor hun vertrouwen in mijn visie. »
Hij spreekt de naam met eerbied uit.
