De melding in de groepschat verscheen op mijn scherm met een kop die me deed omdraaien in mijn maag: « Familiereis om de zwangerschap van de maîtresse te vieren. »
Direct daaronder stond een foto: Ethan op een strand in Florida, zijn ouders, zijn zussen en een stralende, hoogzwangere Hailey die champagneglazen hief om het te vieren.
Mijn naam werd niet genoemd.
Ik was niet uitgenodigd.
Ik staarde naar de foto vanuit mijn kantoor in het landgoed van de Bennetts – het pand dat mijn grootmoeder mij had nagelaten. Twee weken eerder had Ethan beweerd dat hij « ruimte nodig had » en was hij naar de logeerkamer verhuisd. Blijkbaar leidde die ruimte hem rechtstreeks naar een vliegtuig, samen met zijn zwangere maîtresse en mijn schoonfamilie die hem toejuichten.
Er verscheen weer een bericht, dit keer van mijn schoonmoeder, Linda.
“Nora, je zult het wel begrijpen. Hailey geeft ons het kleinkind waar we zo lang op hebben gewacht. We praten erover als we terug zijn. Doe niets overhaasts.”
Impulsief.
Ik keek rond in mijn kantoor. Ingelijste eigendomsbewijzen. Trustdocumenten. Bedrijfscertificaten. Op elk document stond dezelfde naam: Nora Bennett — Eigenaar. President. Trustee.
