Er klonk iets vreemds in zijn stem. Emma liep naar de stoel toe en leunde ertegenaan.
Wat ze binnen zagen, bezorgde hen de rillingen. 😨😱
Hij trok de vulling terug en onthulde een pakketje. Toen een tweede. En een derde.
Het waren keurig opgevouwen bundels honderd-dollarbiljetten, bijeengebonden met elastiekjes.
Emma en Daniel keken elkaar zwijgend aan.
‘Waar komen ze vandaan?’ vroeg Emma zachtjes.
‘Als de stoel is weggegooid, betekent dat dat niemand hem wil hebben…’, zei Daniel langzaam. ‘Dat betekent dat degene die hem weggooide niets van het geld afwist. Of…’
Hij zweeg.
