Ik ben 51 jaar oud. En steeds vaker merk ik hoe eenzaamheid iemand van binnenuit verandert. Ik praat tegen mezelf, ik vermijd communicatie, vooral met mannen. Zelfs op het werk probeer ik contact met hen te vermijden. Vroeger lachte ik om complimenten, maar nu bloos ik en weet ik niet wat ik moet doen. Soms heb ik het gevoel dat ik weer leer te leven, maar dit keer in stilte.
Wat gebeurt er als een vrouw lange tijd alleen is?
1. Prioriteiten veranderen.
In het begin was het een gezin: kinderen, vrouw, huis. Nu denk ik voor het eerst aan mezelf. Ik koop boeken, kleding, ik gun mezelf rust. En toch voel ik me soms schuldig, alsof een klein stemmetje in me fluisterde: « Je bent egoïstisch. » Maar het is niet echt egoïsme, het is voor jezelf zorgen.
2. Schuld en angst verschijnen.
Elke dag twijfel ik tussen « Ik verdien vrede » en « Ik ben iets belangrijks kwijtgeraakt ». Soms verlang ik naar iemands arm om op te leunen. Soms wil ik gewoon dat iemand me omhelfelt en fluistert: « Alles komt goed. » Maar er is alleen stilte in huis. En deze stilte is sterker dan welke woorden dan ook.
3. Je raakt gewend aan alleen zijn.
Het is in het begin pijnlijk. Dan raak je eraan gewend. Niemand bekritiseert, eist iets, is niet te laat. Maar na verloop van tijd verdwijnen levendige uitwisselingen, glimlachen en spontaniteit. Op een gegeven moment realiseer je je: comfort rijmt niet op geluk.
