Mijn zoon kwam me na de operatie nooit ophalen. Toen ik belde, hoorde ik zijn vrouw lachen en me een « snelkieszombie » noemen. Hij viel in en zei dat ik in het mortuarium moest blijven. Dus huurde ik een auto en reed naar het huis dat ik veertig jaar mijn thuis had genoemd, maar ontdekte dat de sloten waren vervangen. Die avond, alleen zittend in een goedkope motelkamer, herinnerde ik me de laatste woorden van mijn overleden man: hij had me een geheim wapen nagelaten. En nu was ik klaar om het te gebruiken.
De tl-verlichting van St. Mary’s verblijf zoemde zachtjes boven hem terwijl ik naar voren stapte, de papieren communicatie met de pijnstillers stevig vastgrijpend en het dorp uitlopend. De wereld buiten was vochtig en glinsterde onder de motregen van Los Angeles. Het nummer van mijn zoon, Ethan, werd voor de vierde keer gebeld. Weer voicemail. Toen … Lire plus