Ik had ook gebeld.

Lorraine stond zelf in de woonkamer, met haar armen over elkaar en haar ogen scherp van een soort verwachting.

« O, je hebt het lef om hier je gezicht te laten zien nadat je ons online hebt vernederd. »

Jake verscheen achter haar, met een strak gespannen kaak.

‘Heb je ervan genoten? Om daar de slachtofferrol te spelen?’

Ik rechtte mijn schouders en maakte me klaar voor het gevecht van mijn leven.

Jake verscheen achter haar, met een strak gespannen kaak.

‘Ik heb die plek niet uitgekozen, Jake. Dat heb jij gedaan.’

Hij snoof minachtend, en ik hoorde zijn moeder in het geluid. ‘Wat had je dan verwacht, een vijfsterrenresort? Weet je wel hoeveel dat motel kost?’

“Weet je hoe weinig het te bieden had?”

Mijn man gooide zijn handen in de lucht, geërgerd. « Waarom moet je zo dramatisch doen? »

Hij spotte.

‘Dramatisch? Je hebt me uit mijn eigen huis gezet omdat zij,’ ik wees naar Lorraine, ‘een driftbui kreeg.’

Lorraine hief haar kin op.

“Ik heb hem dit huis gegeven. Ik heb alle recht om hier te blijven. Ik heb hem alleen mijn voorwaarden verteld.”

Ik gebaarde naar Jake. « En jij bent ze gevolgd. »

Hij perste zijn lippen op elkaar.

Lorraine hief haar kin op.
‘Zo werkt het nu eenmaal,’ zei Lorraine kalm. ‘Ik ben zijn moeder. Wat ik zeg, is wet.’

Ik draaide me naar Jake om. « Klopt dat? »

Hij keek me niet aan.

“Ik denk dat dat mijn antwoord is.”

Toen greep ik in mijn tas.

Hij keek me niet aan.

Ik haalde een envelop tevoorschijn en hield die hem voor.

Hij staarde ernaar alsof het hem elk moment kon bijten.

“Wat is dat?”

Lorraine griste de envelop weg voordat hij kon bewegen, en voordat ik kon antwoorden.

Ze scheurde het open, bekeek de eerste pagina en verstijfde.

Haar gezicht werd eerst bleek, daarna roder dan een brandweerwagen.

Lorraine griste de envelop weg.

‘Scheiden? Dat is belachelijk!’ Lorraine gooide de envelop opzij. ‘Je kunt niet zomaar weglopen.’

Mijn man pakte de scheidingspapieren. Hij zakte weg in zijn stoel terwijl hij ze las.

Eindelijk keek hij me recht in de ogen. « Doe je dit echt? »

Ik knikte. « Ik weet precies waar ik aan toe ben, nu je me niet alleen hebt gevraagd te vertrekken, maar ook nog eens van me verwacht dat ik in een aftands motel blijf. Misschien denk je dat ik niet meer waard ben dan dat, maar dat ben ik wel. »

Toen ben ik weggelopen.

Hij zakte in de stoel terwijl hij ze las.

De deur sloot achter me en ik hoorde niets van binnen. Geen protesten, geen excuses en niemand die achter me aan rende.