Het bleef maar rinkelen.
Voicemail.
Ik heb een berichtje gestuurd.
Geen reactie.
Ik stond daar met mijn telefoon in mijn hand, mijn hart bonkte in mijn keel en de woede laaide op als een hittegolf.
Prima.
Als hij zich als een kind wilde gedragen, zou ik dat zelf wel oplossen.
Ik stak mijn duim omhoog, me behoorlijk belachelijk voelend. Verschillende auto’s reden voorbij. Sommige bestuurders keken me even aan en keken toen weer weg. Anderen staarden iets te lang. Niemand stopte.
Twintig minuten gingen voorbij. Toen dertig.
Mijn voeten begonnen pijn te doen, en ik had nog maar een halve kilometer gelopen. Mijn sandalen waren hier niet voor gemaakt. Het grind sneed in mijn voetzolen. Mijn keel was droog. Ik keek naar de verre horizon en voelde een misselijkmakende golf van angst.
Wat als het donker werd?
Wat als niemand stopte?
Wat als hier iets zou gebeuren en niemand zich erom zou bekommeren?
Ik stond op het punt dat mijn woede omsloeg in paniek, toen een blauwe sedan vaart minderde en voor me de vluchtstrook opreed.
Het raam ging naar beneden. Een man van middelbare leeftijd met grijzend haar bij zijn slapen en vriendelijke ogen boog zich iets naar me toe.
‘Heb je een lift nodig?’ vroeg hij.
De opluchting overviel me zo hevig dat mijn knieën bijna knikten. « Ja, » zei ik met trillende stem. « Dank u wel. »
‘Ik ben Tom,’ zei hij toen ik op de passagiersstoel stapte. ‘Waar ga je naartoe?’
‘Naar huis,’ zei ik, en ik gaf hem mijn adres. ‘Ongeveer vijftig kilometer verderop.’
Tom knikte en voegde zich weer bij de snelweg.
‘Een zware dag gehad?’ vroeg hij na een moment.
Ik haalde diep adem. « Je hebt geen idee. Mijn man en ik hadden ruzie. Hij heeft me langs de kant van de weg achtergelaten. »
Toms wenkbrauwen gingen omhoog, maar hij trok niet het gezicht dat sommige mannen trekken – zo’n zelfvoldane blik alsof een vrouw wel iets gedaan moet hebben om het te verdienen. Hij schudde alleen lichtjes zijn hoofd, alsof hij teleurgesteld was in de mensheid.
‘Wil je erover praten?’ vroeg hij.
