Zijn ouders keken naar de gehavende kaft en wisselden teleurgestelde blikken uit.
Goedkoop cadeau. Goedkoop meisje.
Diane vroeg me om te helpen « de oven te controleren » in de keuken.
Veronica en Richard stonden bij de toonbank te wachten.
Deze keer namen ze niet de moeite om koetjes en kalfjes te praten.
‘We zijn erg aan je gehecht geraakt, Sloan,’ zei Richard.
« We zien dat je Adrien gelukkig maakt, » voegde Diane eraan toe.
‘Maar,’ zei Veronica zonder omhaal, ‘we maken ons zorgen over de financiële aspecten van jullie relatie.’
Ik kantelde mijn hoofd. « Wat bedoel je? »
‘Jij hebt het moeilijk,’ zei Veronica botweg. ‘Adrien niet. We willen niet dat hij verantwoordelijk wordt voor jouw levensonderhoud. Dat is niet het soort partnerschap dat we voor hem willen.’
‘We zeggen niet dat je een slecht mens bent,’ zei Diane snel. ‘We kunnen wel zien dat je een goed hart hebt.’
‘Maar liefde alleen is niet altijd genoeg,’ besloot Richard. ‘Soms moet je praktisch zijn.’
Ik staarde ze een lange tijd aan.
‘Je vraagt me om hem te verlaten,’ zei ik.
« We vragen je om na te denken over wat het beste voor hem is, » zei Veronica. « Je bent jong. Je komt er wel weer bovenop. Hij heeft nog zoveel voor zich. We willen niet dat hij overbelast raakt. »
Richard haalde een envelop uit zijn zak en legde die op de toonbank tussen ons in.
‘Er zit $5.000 in,’ zei hij. ‘Genoeg om ergens anders een nieuwe start te maken. Zeg hem dat je een baan in een andere stad hebt gevonden. Maak een schone lei.’
Binnenin zat echt contant geld.
De jaren vijftig en honderd.
Vijfduizend dollar.
Ik bekeek de envelop.
Toen moest ik lachen.
