« Wil je er even over nadenken? Alice, de reservering verloopt morgen. Je wilt toch zeker niet dat Jennifer haar huwelijksreis in een motel langs de weg doorbrengt… »
‘Ik weet zeker dat je wel iets vindt dat binnen je bereik ligt,’ antwoordde ik, en hing op.
Hoofdstuk 6: De rouwplechtigheid van de neef
Een klop op de deur onthulde Michael, mijn neef. Op zijn eenentwintigste was hij het evenbeeld van Robert, met dezelfde stille intensiteit. Hij vroeg niet om geld. Hij kwam binnen, bekeek de bankafschriften en ging zitten.
« Ik zag het label, oma. Het spijt me zo. Ik had het meteen van je jurk moeten scheuren toen ik het zag. »
“Jij bent de enige die zijn excuses heeft aangeboden, Michael.”
‘Omdat andere mensen je niet meer als persoon zien. Ze zien je als een kluis.’ Hij boog zich voorover. ‘Ik hoorde ze praten. Mijn ouders. Ze kijken naar Sunrise Acres. Ze hebben al met een makelaar over dit huis gesproken.’
De thee in mijn kopje werd koud. « Ze hebben niet eens gewacht tot ik dood was. »
« Ze denken dat ze je een plezier doen. Ze denken dat ze je ‘begeleiden’. »
Ik keek naar mijn neefje. « Wat wil je nou, Michael? Echt waar. »
« Ik wil een boekhandel openen. Ik heb een businessplan, drie jaar onderzoek gedaan en de locatie is al gekozen. Maar ik wilde wachten tot ik een lening kon aanvragen. Ik wilde het niet aan jou vragen. »
« Waarom niet? »
‘Omdat je al genoeg hebt gegeven,’ zei hij eenvoudig. ‘Ik wil de naam van mijn grootvader verdienen, niet kopen.’
Op dat moment werd de weg duidelijk.
Hoofdstuk 7: De afrekening tijdens de brunch
De daaropvolgende zondag kwam de familie bijeen in de Oakridge Country Club. Het was een plek met witte tafelkleden en gedempte stemmen – de perfecte setting voor een openbare hinderlaag.
Pamela klinkte met haar glas mimosa. « Opletten allemaal! We hebben fantastisch nieuws. Ondanks een paar ‘misverstanden’ heeft Alice er zo vriendelijk mee ingestemd om de huwelijksreis van ons kersverse echtpaar naar Bali te financieren! »
De tafel barstte in applaus uit. Marks ouders keken opgelucht. Richard straalde.
