« Dit kun je niet doen! » schreeuwde Pamela. « Het is een truc! »
‘Het is een gevolg,’ zei ik. ‘Ik geef Michael het startkapitaal voor zijn boekwinkel. Ik richt een trustfonds op voor Jennifer, maar dat wordt beheerd door Martin, niet door jou. En de rest? Dat besteed ik aan mezelf. Ik ga schilderen. Ik ga reizen. Ik ga het leven leiden dat Robert voor me in gedachten had.’
Hoofdstuk 9: Het nieuwe hoofdstuk
Een jaar later stond ik in de deuropening van Chapter 1, Michaels boekhandel. De lucht rook naar gebrande espresso en vers papier. Het was een toevluchtsoord voor de gemeenschap, een plek vol verhalen en stille ontmoetingen.
Mijn schilderijen hingen aan de muur – niet als hobby, maar als werk van een gerespecteerde lokale kunstenaar. Ik was net terug van twee weken in Toscane, waar ik een man genaamd Claude had ontmoet. Hij wist niet hoeveel geld ik had. Hij wist alleen dat ik genoot van de manier waarop het licht de olijfgaarden bij zonsondergang trof.
Jennifer kwam binnen met een kinderwagen. We werkten aan « ons ». Het was een langzaam, maar eerlijk proces. Richard en Pamela waren in Florida, in een bescheiden appartement dat ze zelf moesten betalen. Onze relatie bestond uit een reeks beleefde, afstandelijke ansichtkaarten.
Ik keek naar de zilveren kaart die ik had ingelijst en in mijn kantoor bewaarde. Hij stond niet langer symbool voor schaamte. Hij stond symbool voor het moment waarop de ‘oude vrouw’ stierf en Alice Edwards werd geboren.
De last van de wereld was van me afgevallen. Eindelijk, op mijn zesenzestigste, was ik precies wie ik moest zijn.
