Een andere veelvoorkomende valkuil zijn onuitgesproken verwachtingen. Veel ouders gaan ervan uit dat hun kinderen weten dat ze kunnen komen « wanneer ze maar willen ». Voor kinderen kan deze onduidelijkheid echter leiden tot aarzeling. « Wat als ik ze stoor? Wat als ze andere plannen hebben? »
Resultaat: Elke partij wacht tot de andere partij de eerste zet doet.
De truc is om je gevoelens duidelijk en zonder drama te uiten. Bijvoorbeeld: « Ik zou het heel leuk vinden als je een keer bij me komt eten. Laat me even weten wanneer het jou uitkomt. » Een heldere en beleefde uitnodiging maakt een groot verschil.
Die onzichtbare wonden waar we niet altijd over praten.
Soms is de afstand niet geografisch, maar emotioneel. Een verkeerd begrepen woord, een oude ruzie, een gewoonte die pijn doet zonder dat je het beseft… Onuitgesproken woorden stapelen zich op en het bezoek wordt een bron van ongemak in plaats van plezier.
Maar niets is zeker: dialoog blijft cruciaal.
Een tip voor een prettige communicatie: benader het onderwerp rustig, zonder beschuldigingen. Zeggen: « Ik mis je, ik wou dat we konden praten » opent veel meer deuren dan: « Je komt nooit bij me op bezoek. » Oprecht luisteren, ook al is het niet perfect, lost vaak oude spanningen op.
Op een andere manier opnieuw contact leggen
Soms betekent het herstellen van de band niet per se dat je elkaar vaak moet bezoeken. Het gaat er simpelweg om nieuwe manieren te vinden om er voor elkaar te zijn.
Een familietraditie nieuw leven inblazen, samen een fotoalbum maken, een recept delen via een berichtje… Elk beetje hulp is welkom.
En dan is er nog het loslaten: accepteren dat liefde niet altijd bevestigd hoeft te worden door de frequentie van bezoekjes. Soms uit het zich op een andere manier – met een vriendelijk woord, een telefoontje, of misschien gewoon het vertrouwen dat je op elkaar kunt rekenen , wat er ook gebeurt
