Volgens hem is de angst voor de dood grotendeels te danken aan dramatische optredens in het entertainment. Scènes van extreem last-minute lijden, paniek en chaos komen vaak voor in films en tv-shows, maar weerspiegelen zelden wat het hospicepersoneel dagelijks meemaakt. In echte hospice-omgevingen is de dood vaak rustig, zacht en diep vredig. Families zijn vaak verrast hoe vredig de laatste uren van het leven kunnen zijn.
Een van de meest voorkomende misvattingen is dat stervenden voortdurend lijden aan honger, dorst of ondraaglijke pijn. McFadden zegt dat dat meestal niet het geval is. Naarmate het lichaam het einde van het leven nadert, neemt het gevoel van honger en dorst vanzelf af. Het spijsverteringssysteem vertraagt en het lichaam heeft niet langer dezelfde hoeveelheid energie nodig. Patiënten verliezen vaak hun interesse in voedsel en vloeistoffen, niet omdat ze daarvan worden beroofd, maar omdat hun lichaam ze niet meer nodig heeft. Jezelf dwingen om in deze fase te eten of drinken kan juist ongemak veroorzaken in plaats van verlichting.
