Eerste fout
Laten we om te beginnen eens kijken wat er gebeurt als je naar de dokter gaat en er wordt vastgesteld dat je schildklier niet goed functioneert. Volgens het protocol krijg je in de meeste gevallen substitutietherapie, oftewel kunstmatige hormonen, die het tekort aan je eigen hormonen moeten aanvullen. Door hormonen van buitenaf toe te voegen, wordt een orgaan dat al niet goed functioneert, volledig uitgeschakeld. Het is alsof je iemand met een gebroken been in een rolstoel zet, in plaats van de spieren te revalideren en geleidelijk te versterken. Je zou verwachten dat die persoon al snel helemaal niet meer kan lopen. Als gynaecoloog kan ik je vertellen dat we hetzelfde doen met de eierstokken als we iemand de anticonceptiepil voorschrijven, maar dat heeft een totaal andere betekenis. Dit is de eerste en meest catastrofale fout: in plaats van het orgaan, de schildklier, te versterken en te stimuleren, wordt het volledig uitgeschakeld… waardoor de achteruitgang ervan wordt versneld. Het gezond verstand dicteert dat iets dat verzwakt is, versterkt moet worden om het in zijn oorspronkelijke staat te herstellen, maar helaas is gezond verstand in de klassieke geneeskunde vaak niet het uitgangspunt.
Drie belangrijke voorwaarden
Een ander zeer belangrijk punt is dat bijna geen enkele arts zich bezighoudt met het onderzoeken van de oorzaak van de schildklierproblemen. Het is soms een nauwgezet proces en natuurlijk is het het gemakkelijkst om een recept uit te schrijven, maar er wordt weinig aandacht besteed aan wat er achter die pennenstreek schuilgaat.
Als we dus onderzoek gaan doen, moeten we vaststellen dat de aandoening in de meeste gevallen auto-immuun van aard is. Wat is er gebeurd waardoor het immuunsysteem zijn eigen organen, waaronder de schildklier, is gaan aanvallen?
Voor het ontstaan van een aandoening van het immuunsysteem zijn drie belangrijke voorwaarden vereist.
Ten eerste, genetische aanleg.
Ten tweede, de trekker.
En ten derde, de ontwikkeling van het zogenaamde darmpermeabiliteitssyndroom of lekkende darm.
Hoewel we onze genetische aanleg niet kunnen veranderen (in deze tijd is dat zelfs twijfelachtig: genetisch gemodificeerde organismen, enz.), kunnen we de auto-immuunziekte wel voorkomen door de trigger voor een verhoogde darmpermeabiliteit weg te nemen. Het fenomeen van de lekkende darm veroorzaakt dan een reeks andere problemen. De darmmicro-organismen migreren naar andere systemen waar ze normaal gesproken niet thuishoren. Dan begint bijvoorbeeld een strijd met Escherichia coli in de urinewegen, een strijd die al verloren is, totdat het lekkende darmsyndroom is opgelost. En natuurlijk worden er enorme hoeveelheden antibiotica gedurende een lange periode gebruikt, wat de hele situatie verder verergert.
