Er was geen enkele plank verdwenen.

De houten palen hadden de volle kracht van de wind opgevangen, waardoor de windkracht werd gebroken en naar boven werd afgeleid. Terwijl de storm alles eromheen verwoestte, bleef haar dak stevig staan.

Pas daarna kwam de waarheid aan het licht.

De vrouw had niet gehandeld uit waanzin of angst. De winter ervoor had een hevige storm haar huis bijna verwoest. Haar man leefde toen nog. Hij had haar verteld over een oude stormbeschermingstechniek die vroeger in de streek werd gebruikt – iets wat de mensen allang waren vergeten.

Ze herinnerde zich zijn woorden.

Ze volgde zijn instructies op.

Pas toen begrepen de dorpelingen het: er was helemaal niets vreemds aan dat dak geweest.