Maar wat artsen verrast, is de zoetheid van het gebaar: het zijn noch stuiptrekkingen noch spasmen. De beweging is langzaam, vloeiend, bijna doelbewust. Alsof het lichaam de ziel vergezelde in haar vlucht.
-
Een symbool van loslaten
Psychologisch gezien kan het optillen van je armen een onbewust gebaar van bevrijding zijn. Alsof de persoon, in een impuls van acceptatie, zich zonder angst aan die passage overgaf.
Voor dierbaren wordt dit moment vaak een opluchting:
Dat gebaar stelde me gerust. Ik had het gevoel dat ze op hem wachtten, dat hij in vrede vertrok.
Gebaren die het essentiële zeggen… Sprakeloos
De verzorgers die deze momenten begeleiden, spreken van een unieke sfeer: een vredige stilte, een heldere blik, soms een laatste glimlach.
Deze gebaren, hoe discreet ook, zijn gegrift in het geheugen van families. Ze bieden, te midden van pijn, een vorm van diepe troost.
Wat als dit gebaar niet alleen een reflex was, maar een manier van de ziel om afscheid te nemen… voorzichtig?
