De personeelskleedkamer was leeg. Kluisje 14: hoog, gedeukt metaal. De zilveren sleutel draaide soepel.
Binnenin lag de zwarte sporttas. Bovenop lagen sportkleding. En daar, weggestopt in het zijvak, lag een wegwerptelefoon. Hij zette hem aan. De berichten waren gecodeerd maar duidelijk: GT (Glenn Tate), gesprekken over ‘leveringen’ en ‘aanpassingen’, geldbedragen, niets expliciet crimineels, maar in de context wel belastend.
Hij fotografeerde alles: elk bericht, elk gesprekslogboek, elk contact.
Toen vond hij het geld in een andere zak – rolletjes bij elkaar gebonden met elastiekjes. Misschien wel drieduizend dollar. Afgeroomd geld, gestolen fooien, verduisterde verkopen.
Ook dat fotografeerde hij, waarna hij alles zorgvuldig terugplaatste.
Het kantoor van de manager was ernaast – de deur was niet op slot, alweer een teken van arrogantie. Binnen rook het naar muffe koffie. Hij vond het grootboek in de tweede bureaulade: zwart leer, versleten, vol handgeschreven aantekeningen die niet overeenkwamen met de officiële rapporten. Inventarisverschillen. Uren « aangepast », fooien verlaagd, lonen gemanipuleerd.
Onweerlegbaar bewijs.
Hij schoof het grootboek richting zijn jas toen de deur openging.
Bryce stond daar met zijn armen over elkaar, de uitgang blokkerend.
‘Ik dacht al dat je iets zou proberen,’ zei hij met een vlakke, dreigende stem. ‘Ik houd je al sinds gisteren in de gaten.’
Daniel verroerde zich niet. Hij keek Bryce alleen maar met dezelfde kalmte in de ogen.
‘Je breekt in mijn kluisje, mijn kantoor – denk je dat je zomaar wegkomt alsof er niets gebeurd is?’
‘Ik vraag geen toestemming,’ zei Daniel met een kalme, maar gezaghebbende stem. ‘En ik ga niet weg als klant. Ik ga weg als Daniel Whitmore – de man die dit bedrijf heeft opgebouwd, die eigenaar is van dit gebouw, wiens naam op uw loonstrookje staat.’
Bryce’s gezichtsuitdrukking veranderde. « Verdomme, » mompelde hij. « Ik wist dat er iets niet klopte. »
‘Niet alleen deze locatie,’ zei Daniel. ‘Alle zeventien. En ik zie mijn nalatenschap langzaam maar zeker verloren gaan door mensen zoals jij.’
‘Wil je de politie bellen?’, daagde Bryce je uit. ‘Maar denk je dat dit bij mij eindigt?’
‘Glenn,’ zei Daniel. Geen vraag.
De uitdrukking op Bryce’s gezicht bevestigde het. « Je wilt niet weten hoe diep dit gaat. »
‘Daar heb je het mis,’ zei Daniel, terwijl hij het kasboek in zijn jas stopte. ‘Ik wil precies weten hoe diep het is. En jij gaat me daarbij helpen.’
“Waarom zou ik dat doen?”
‘Want op dit moment word je beschuldigd van diefstal, fraude, loondiefstal en waarschijnlijk afpersing,’ zei Daniel kalm. ‘Maar als je meewerkt – en me alles vertelt over Glenn en iedereen die erbij betrokken is – dan zorg ik ervoor dat de officier van justitie het weet. Dat ontslaat je niet van de gevolgen, maar het zou wel eens vijf jaar in plaats van vijftien jaar kunnen betekenen.’
Bryce zweeg, overwoog de mogelijkheden en besefte dat ze allemaal slecht waren.
