De versie van mij die zij verzon
Ik leunde tegen de deuropening van de keuken.
‘Je lijkt heel wat over zijn vrouw te weten,’ zei ik.
Alexis rolde met haar ogen.
‘Genoeg om de situatie te begrijpen,’ antwoordde ze.
Haar stem kreeg een theatraal, meelevend tintje.
“Ze is ouder, blijkbaar erg saai, en ze besteedt geen aandacht meer aan zichzelf. Richard blijft alleen bij haar omdat het makkelijker is dan een scheiding.”
Ze sprak de woorden met opgewekt zelfvertrouwen uit.
‘Hij vertelde me dat ze hem in de val had gelokt toen ze jong waren,’ vervolgde Alexis. ‘Nu zit hij opgescheept met een vrouw die waarschijnlijk niet eens weet wat botox is.’
Zonder erbij na te denken raakte ik mijn wang aan.
Ik ben zevenendertig jaar oud.
Ja, ik heb een paar lichte lijntjes rond mijn ogen, van die lijntjes die vanzelf ontstaan na jarenlang lange werkdagen en veel te weinig slaap.
Maar verwaarloosd?
Oninteressant?
Dat was een nieuwe.
‘Richard verdient beter,’ vervolgde Alexis enthousiast. ‘Iemand jonger. Iemand die begrijpt wat hij echt nodig heeft.’
Ze boog iets naar voren.
“Niet zomaar een vermoeide huisvrouw die waarschijnlijk denkt dat gewone intimiteit avontuurlijk is.”
Ik observeerde haar aandachtig.
‘Misschien werkt zijn vrouw wel,’ opperde ik.
Alexis lachte hardop.
‘Ach kom nou,’ zei ze afwijzend. ‘Richard vertelde me dat ze een of ander klein baantje heeft bij een bedrijf ergens. Waarschijnlijk receptioniste of iets dergelijks, wat net zo onbeduidend is.’
Die « kleine baan » bleek het leiden van het bedrijf te zijn dat ik acht jaar geleden heb opgericht.
Een bedrijf met tweehonderd werknemers.
Een bedrijf dat dit huis heeft betaald.
Een bedrijf dat in het geheim Richards medische opleiding en de privékliniek die hij drie jaar eerder had geopend, had gefinancierd – een kliniek die nog steeds niet winstgevend was.
De kliniek
Ik liep langzaam naar het aanrecht in de keuken en liet mijn handen rusten op het koele marmeren oppervlak.
‘Het moet wel heel goed gaan met de kliniek van Richard,’ zei ik.
Alexis maakte een afwijzend geluid.
‘Eerlijk gezegd,’ antwoordde ze samenzweerderig, ‘heeft het het moeilijk.’
Ze haalde nonchalant haar schouders op.
“Maar dat komt omdat Richard te aardig is. Hij heeft iemand nodig die hem aanspoort tot meedogenloosheid. Zijn vrouw moedigt waarschijnlijk zwakte aan.”
Haar stem zakte iets.
« Ik wed dat ze haar bescheiden salaris gebruikt om de rekeningen te betalen, terwijl hij probeert zijn carrière te redden. »
Ik greep in mijn zak en ontgrendelde geruisloos mijn telefoon.
Toen stuurde ik Richard een bericht.
Ik vertelde hem dat er een noodgeval in huis was.
Het plafond in zijn kliniek was kennelijk ingestort.
Hij antwoordde binnen enkele seconden.
Hij zou over vijftien minuten thuis zijn.
Ik legde de telefoon op het aanrecht en ging terug naar de woonkamer.
‘Richard is onderweg,’ zei ik tegen Alexis.
Haar gezicht klaarde meteen op.
‘Eindelijk,’ zei ze met een tevreden glimlach.
“Ik heb gewacht om hem te verrassen.”
Ze boog zich opgewonden naar voren.
“Volgende week gaan we naar Cabo. Ik heb de villa en alles al geboekt.”
‘Cabo is prachtig,’ zei ik beleefd. ‘Maar wel erg duur.’
Ze lachte.
“Richard betaalt ervoor, natuurlijk. Een echte man betaalt altijd.”
Hoe lang kennen jullie elkaar al?
Ze stak trots zes vingers omhoog.
‘Zes maanden,’ antwoordde Alexis. ‘De beste zes maanden van mijn leven. Hij koopt alles voor me wat ik wil.’
Haar glimlach werd breder.
« Wist je dat hij achtduizend dollar heeft uitgegeven aan mijn verjaardagsketting? »
Ja.
Dat wist ik.
Omdat ik de afschrijving op onze gezamenlijke creditcardrekening had gezien.
Hetzelfde account waarop de stortingen afkomstig waren van mijn zogenaamd zinloze baan.
