Wacht even. Als je nu zit, is de kans groot dat je je benen gekruist hebt of dat je enkels elkaar voorzichtig raken. Je hebt hier waarschijnlijk niet bewust voor gekozen. Het is een automatische, bijna instinctieve beweging. Maar achter deze ogenschijnlijk onschuldige houding schuilt een verrassend verhaal, een mengeling van eeuwenoude tradities, diepgewortelde gewoonten en signalen die ons lichaam ons soms probeert te geven.
Een houding die is overgeërfd uit de geschiedenis… meer dan uit comfort.
Eeuwenlang was de manier waarop een vrouw zat niet alleen een kwestie van comfort, maar een ware sociale code. In de tijd voordat damesbroeken bestonden, legden lange jurken een zekere mate van terughoudendheid op. Door de benen te kruisen of de enkels bij elkaar te brengen, konden vrouwen hun bescheidenheid bewaren en tegelijkertijd « beschaafd » blijven in de ogen van de maatschappij.
Deze houding weerspiegelde ook een manier om ruimte in te nemen. Waar een brede en assertieve aanwezigheid bij mannen werd gewaardeerd, leerden vrouwen, vaak onbewust, discreet te zijn. Zelfs nu nog, in een spijkerbroek of een pak, blijft deze reflex bestaan, als een stille echo van regels die meer dan twee eeuwen oud zijn.
Waarom vinden veel vrouwen dit zo natuurlijk?
Naast opvoeding en sociale normen speelt ook het gevoel een rol. Voor sommige vrouwen geeft het kruisen van de benen een gevoel van stabiliteit, met name in het bekkengebied. Deze houding kan op dat moment geruststellend en comfortabel aanvoelen, vooral bij langdurig zitten.
Er is ook een emotionele dimensie. Het vouwen van de ledematen wordt vaak geassocieerd met een vorm van bescherming. Zonder erbij na te denken neemt het lichaam een houding aan die een gevoel van veiligheid geeft, vooral in formele of stressvolle omgevingen.
