Je haast je niet.
Je grijnst niet.
Je bent gewoon jezelf, en dat is wat hem kapotmaakt.
Gabriel poseert even voor de foto’s en draait zich dan iets zodat jullie beiden goed in beeld zijn.
Niet als schandaal,
maar als statement.
Een verslaggever roept: « Mevrouw Bennett, sorry, mevrouw Villalba… Sofía! Is het waar dat u en meneer Sanz een relatie hebben? »
Je haalt diep adem.
Gabriel kijkt je aan en vraagt stilzwijgend toestemming om namens jou te spreken.
Je kantelt je kin en geeft jezelf antwoord.
« Ik ben hier voor het goede doel, » zeg je kalm. « En ik ben hier met iemand die me respecteert. »
Het is geen beschuldiging.
Het is een tegenstelling.
Binnen is de balzaal afgeladen en Enrique probeert de situatie te redden door Daniela mee te slepen naar de grootste groep belangrijke mensen.
Hij wil de touwtjes in handen nemen voordat ze hem in handen nemen.
Maar het verhaal heeft al een eigen koers gevaren, en het is gehuld in smaragdgroen.
Je voelt overal blikken op je gericht.
Oude vrienden. Valse vrienden. Vrouwen die ooit medelijden met je hadden. Mannen die je ooit negeerden.
En waar ze maar niet over ophouden te denken is simpel: Hoe heeft ze dat toch gedaan?
Enrique onderschept je bij de champagnebar, met een uitdrukking die te glad is om echt te zijn.
« Sofía, » zegt hij met gedempte stem, « wat is dit? »
Je knippert langzaam met je ogen, alsof je de man niet herkent die je ooit behandelde alsof je niets waard was.
« Het is een evenement, » antwoord je. « Je komt daar toch ook naartoe, weet je nog? »
Zijn kaak trilt.
Daniela blijft staan en probeert er onverstoord uit te zien, maar haar ogen verblinden paniek.
Enrique perst een lachje weg. « Je ziet er… anders uit, » zegt hij.
Je glimlacht beleefd.
« Ik voel me anders, » antwoord je.
Dan voeg je er, zo zacht dat het bijna prikt, aan toe: « Het is verbazingwekkend wat er gebeurt als je stopt met krimpen. »
Enriques blik schiet naar Gabriel, die een stap achter je staat als een stille donderslag.
‘Wat doe je met hem?’ vraagt Enrique, en daar is het dan: geen bezorgdheid, geen liefde, alleen maar arrogantie.
Gabriels stem onderbreekt hem kalm. ‘Ze gaat naar een gala,’ zegt hij. ‘Net als jij.’
De eenvoud doet Enrique klein lijken.
Daniela probeert de aandacht weer op zich te vestigen.
« Enrique, » spint ze luid, « kom eens de producer uit Milaan ontmoeten. »
Maar Enrique kan zich niet bewegen.
Hij zit vastgeplakt aan haar, want de upgrade die hij dacht te hebben gekocht, staat nu naast een man met wie hij al zo lang een afspraakje probeert te regelen.
En dan gooit het universum er nog een laatste wending aan toe, want zo wreed is het nu eenmaal.
