De grote balzaal schitterde onder kroonluchters die het gouden licht weerkaatsten op marmeren vloeren en gepolijste champagneglazen.
Adrien bewoog zich met zelfverzekerde souplesse door de menigte, waarbij hij me steeds een halve stap achter zich hield.
‘Dat is de waarnemend CEO,’ fluisterde hij op een gegeven moment. ‘Zwijg.’
Toen de directeur van het bedrijf, Hector Valois, ons kwam begroeten, richtte Adrien zich trots op.
Maar Hectors blik bleef niet op Adrien gericht.
Ze rustten op mij.
‘En u bent…?’ vroeg hij beleefd.
Adrien verstijfde.
Toen maakte hij de fout die alles veranderde.
Hij lachte nerveus.
‘Oh, ze is niet mijn vrouw,’ zei hij nonchalant. ‘Ze is de nanny. Ik heb haar meegenomen om op onze spullen te letten.’
De stilte die volgde voelde als een plotselinge temperatuurdaling.
Hector bekeek me aandachtig.
Hij leek op iets te wachten.
Ik schudde lichtjes mijn hoofd.
Nog niet.
Een uur later was het moment onverwacht aangebroken.
Adriens zus Lucie kwam aanlopen met een glas rode wijn in haar hand.
Haar glimlach straalde dezelfde achteloze arrogantie uit die in de familie zat.
Ze deed alsof ze struikelde.
De wijn is over de voorkant van mijn jurk gemorst.
‘Als je bij het personeel hoort,’ zei ze luchtig, terwijl ze naar de vloer wees, ‘maak hem dan schoon.’
Toen wist ik dat het spel voorbij was.
