Miles haalde langzaam adem.
“Zoals ik het zie… gevangenis. Vervalsd bewijs, sabotage van de regelgeving – misschien zelfs nog erger. Ik heb anonieme berichten gevonden. Als ze je niet zover kon krijgen om de scheiding te tekenen en bij je weg te blijven, waren ze van plan je kapot te maken. Ze heeft haar trouwring zes maanden geleden verkocht. Ook een ketting. Het lijkt erop dat ze hen betaalt om van je af te blijven.”
Grant staarde naar de marmeren muur, maar zag niets.
Miles sprak opnieuw, nu zachter. « Grant… ze heeft je niet verraden. Ze heeft de klap voor je opgevangen. »
Even heel even hoorde Grant alleen het restaurant achter de gang: het geklingel van glazen, gelach, de kunstmatige helderheid van het normale leven.
Vervolgens herschikte het verleden zich in zijn gedachten.
De manier waarop ze zijn blik vermeed toen ze loog.
De trilling in haar stem.
De manier waarop haar handen trilden – niet van schuld, maar van angst.
Hij rende weg.
Hij stormde de keuken uit, duwde de achterdeur open en rende de steeg in.
“Elena!”
Ze stond nog steeds vlak bij de muur waar hij haar had achtergelaten, maar een van haar knieën was doorgezakt. Haar hand drukte tegen haar buik, het zweet glinsterde op haar voorhoofd ondanks de koude nachtlucht.
Tegen de tijd dat hij haar bereikte, gleed ze langzaam langs de bakstenen muur naar beneden.
“Hé, kijk naar mij.”
Haar ogen gingen zwakjes open.
‘Mijn hoofd,’ fluisterde ze. ‘Ik kan niet… ik kan niet goed zien.’
Een ijskoude paniek overviel hem.
