Drieënveertig minuten later
De dokter kwam terug.
‘Ze is stabiel,’ zei hij snel.
Grants knieën begaven het bijna.
“En de baby?”
“Een jongetje. Te vroeg geboren en klein, maar hij vecht voor zijn leven. Hij ligt op de neonatale intensive care.”
Een jongen.
Het woord voelde als zonlicht dat door het ijs heen brak.
‘Mag ik hem zien?’
« Over een moment. Eerst moeder. »
Ze hebben Grant geholpen bij zijn herstel.
Elena zag er fragiel uit in het ziekenhuisbed, bleek onder de witte lakens, met een infuus aan haar hand vastgeplakt. Haar ogen gingen open toen hij binnenkwam.
‘Hebben ze het me verteld?’ fluisterde ze.
“We hebben een zoon.”
Tranen rolden in haar haar.
Gaat het goed met hem?
“Hij vecht.”
Opluchting verzachtte haar gezicht.
Grant kwam dichterbij.
‘Waarom heb je me dat niet verteld?’
Ze staarde naar het plafond.
“Victor liet me vals bewijsmateriaal zien: e-mails, overboekingen, steekpenningen op jouw naam. Ze zeiden dat één lek je bedrijf zou ruïneren… en je misschien zelfs in de gevangenis zou doen belanden.”
Haar stem trilde.
“Ik dacht dat als je me haatte, je sneller weg zou lopen. Je zou boos zijn, maar veilig.”
Grant zat naast haar bed.
“Je had me moeten vertrouwen.”
‘Dat heb ik gedaan,’ fluisterde ze. ‘Dat was nou juist het probleem. Ik wist precies wat je zou doen.’
Hij reikte naar haar hand.
‘Het spijt me,’ zei hij zachtjes. ‘Voor elk moment dat je dacht dat je alleen was.’
Aan de overkant van de gang reed een verpleegkundige een couveuse de NICU binnen.
Grant volgde Elena’s blik.
Hun zoontje was piepklein, vol draden en slangetjes, zijn borstkas ging op en neer bij vastberaden ademhalingen.
‘Hoe zullen we hem noemen?’ vroeg Grant.
Elena aarzelde. « Ik was bang om te kiezen. »
Grant bleef de baby in de gaten houden.
“Evan.”
Ze glimlachte door haar tranen heen.
“Evan.”
Grant drukte zijn hand tegen het glas.
“Dat is mijn zoon.”
