Op de derde dag begonnen er vreemde dingen te gebeuren.

Vroeg in de ochtend steeg er rook op uit Stepans schoorsteen. De geur van vers brood hing in de lucht. Schone was hing netjes te drogen in de tuin.

Het was Lena.

Ze zat geen seconde stil. Ze schrobde ramen die al jaren niet schoongemaakt waren, brak de oude schuur af en ruimde stapels rommel uit de opslag op.

Maar de grootste verrassing kwam op de vijfde dag.

Lena stapte de tuin in, keek omhoog naar het doorgezakte dak en zei:

“Zo kun je niet blijven leven. Als het regent, is het niet beter dan buiten zijn.”

‘Nou ja, ik was altijd al van plan om het te repareren…’, mompelde Stepan.

‘Maak je dan klaar,’ zei ze vastberaden. ‘We beginnen vandaag nog.’

Diezelfde dag was het hele dorp getuige van iets ongelooflijks.

Stepan, die jarenlang voorovergebogen had gezeten en beweerde geen kracht meer te hebben, stond nu op zijn dak. Hij verving planken, sloeg metalen platen in, mopperde over hardnekkige spijkers… en lachte.

Lena stond beneden en gaf hem gereedschap aan.

Binnen een week stond er een nieuw hek rond de tuin. Twee weken later was de tuin schoongemaakt, geploegd en beplant. Het huis vulde zich met de geur van verse taarten en ‘s avonds begonnen de buren langs te komen, aangetrokken door Lena’s warmte en gemoedelijke gesprekken.

Op een avond zei oma Nina zachtjes tegen opa Kolya:

“Weet je… eerst dacht ik dat hij gek geworden was.”

“En nu?”

Ze keek richting Stepans tuin, waar hij lachend aan zijn oude motorfiets werkte, met Lena naast hem, druk pratend.

“En nu… ik denk dat ze hem zijn leven teruggegeven heeft.”

Op dat moment begreep het hele dorp iets wat ze nooit hadden verwacht.

De oude man Stepan – van wie iedereen dacht dat hij eenzaam en gebroken was – was de gelukkigste man van de straat geworden.