Niemand hoefde te vragen wat erin zat.
Daniel zag eruit alsof hij een klap op zijn borst had gekregen. « Claire, doe dit hier niet. »
Ik haalde de verlovingsring uit het doosje en schoof hem naar hem toe. De diamant ving het licht van de kroonluchter op – helder, koud en plotseling betekenisloos. ‘Daar had je over na moeten denken voordat je me hier onder valse voorwendsels naartoe bracht.’
Zijn tante mompelde: « Dit wordt wel heel dramatisch. »
Ik keek haar aan. « Nee. Dramatic overviel me met een biljet van zevenduizend dollar en noemde dat traditie. »
Daniel stond helemaal op, zijn gezicht rood. ‘Kunnen we buiten verder praten?’
Ik stond ook op, maar bleef staan waar ik was. ‘Wil je nu praten? Prima. Vertel ze de waarheid. Vertel ze dat je wist dat ik geloofde dat je ouders betaalden. Vertel ze dat deze hele avond een test was. Vertel ze dat je zei dat ik moest bewijzen dat ik in jullie gezin paste.’
Hij zei niets.
Die stilte sprak boekdelen.
De kaak van zijn vader spande zich aan. Linda keek woedend – niet beschaamd, maar boos dat ik het script had verpest. Ze had dankbaarheid, onderwerping, misschien zelfs tranen verwacht.
In plaats daarvan kreeg ze publiciteit.
Ik pakte mijn jas van de rugleuning van mijn stoel. ‘Kijk eens wat voor vrouw ik ben,’ zei ik, terwijl ik de tafel rondkeek. ‘Ik betaal mijn eigen rekening. Ik betaal niet om vernederd te worden. En ik trouw absoluut niet met iemand uit een familie die manipulatie verwart met klasse.’
Daniel wilde mijn arm vastpakken, maar ik deinsde achteruit voordat hij me kon aanraken. « Claire, alsjeblieft. Je overdrijft. »
Dat deed me bijna glimlachen.
‘Overdreven reageren?’ herhaalde ik. ‘Je hebt gelogen om me hier te krijgen. Je hebt maandenlang toegekeken hoe je moeder me in het openbaar onder druk zette om een rekening te betalen die hoger was dan de huur van sommige mensen. En toen ik vroeg of je ervan wist, zei je dat ik het ‘gewoon moest regelen’. Nee, Daniel. Ik reageer precies genoeg.’
