‘Kijk,’ wees hij. ‘Deze structuur… lijkt op een sterilisatie. Maar niet op de gebruikelijke manier. Het lijken kleine implantaten die de eileiders blokkeren. Het is een nieuwere techniek. Het wordt uitgevoerd in een operatiekamer onder sedatie, en de patiënt merkt er zeker iets van.’
Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.
‘Ik heb nog nooit…’ Mijn stem liet me in de steek.
Ik herinner me alle keren dat Diego en ik het erover hadden gehad om « later » kinderen te krijgen. Als het beter ging met de kliniek. Als ik promotie zou krijgen bij het advocatenkantoor. Als…
Er was altijd een later moment.
‘Heeft u de afgelopen jaren gynaecologische ingrepen ondergaan?’ vroeg Álvaro voorzichtig. ‘Onder sedatie, een ‘kleine’ ingreep misschien in de kliniek van uw man?’
Mijn herinnering keerde terug naar een vrijdagmiddag anderhalf jaar geleden.
Ik was naar Diego’s kliniek in Salamanca gegaan. Hij had geklaagd dat hij die dag maar heel weinig patiënten had.
‘Perfect,’ zei hij met een glimlach. ‘Ik zal je een volledige controle geven, aangezien ik nooit tijd voor je heb.’
Ik herinnerde me de geur van desinfectiemiddel. De metaalachtige glans van instrumenten. Ik herinnerde me dat hij me een licht kalmeringsmiddel aanbood omdat ik gespannen was van mijn werk.
Ik herinner me dat ik licht duizelig wakker werd met een beetje buikpijn, die hij toeschreef aan « het onderzoek ».
