Elke hoek deed me aan hem denken — zijn mok nog op het aanrecht, zijn jas hangend bij de deur.
En in die lade, onaangeroerd, lag het parfum. Elke keer dat ik het zag, sloeg spijt harder toe. Ik had iets wat hij gaf met liefde afgedaan, en nu zou ik nooit de kans krijgen
om hem te vertellen hoeveel hij voor me betekende. Maanden gingen voorbij voordat ik mezelf kon overhalen om zijn spullen te ordenen. Op een middag, terwijl ik door lades ging,
Ik pakte het parfum weer op. Mijn handen trilden. Ik stond op het punt hem terug te leggen — maar de fles gleed weg. Het viel met een scherpe knal op de grond, de dop vloog eraf.
Toen ik knielde om het op te rapen, zag ik een klein gevouwen papiertje verborgen in de dop. Mijn adem stokte.
Het was zijn handschrift. Het briefje was kort maar brak me open: « Ik weet dat dit parfum niet veel is, maar ik spaar voor de ketting die je altijd al wilde.
Dank je dat je in me gelooft. Jij bent mijn eeuwige gave. » Nu ligt het parfum op mijn nachtkastje. Ik heb het nooit gespoten.
Ik kan niet. Het is geen schuldgevoel meer — het bevat iets onvervangbaars: zijn liefde, zijn attentheid, het laatste bericht dat hij ooit heeft achtergelaten.
Elke nacht herinnert het me eraan dat liefde soms verborgen zit in de kleinste gebaren, wachtend tot wij het opmerken.
