De kamer was doodstil. Omar stond als versteend tussen de twee belangrijkste vrouwen in zijn leven. Aan de ene kant zijn moeder, die hem altijd met schuldgevoelens manipuleerde; aan de andere kant zijn vrouw, die bezweek onder zijn verwaarlozing.
‘Zoon,’ zei Denise, haar stem weer lieflijk. ‘Luister niet naar haar. Ze wordt gemanipuleerd door haar moeder. Kom met ons mee. Als je blijft, ben je een ondankbare zoon.’
Omar keek naar zijn moeder, en vervolgens naar Sasha’s rode, gebarsten handen. Hij keek rond in de rommelige keuken, naar de neven die vuil op de muren smeerden. De waarheid leek eindelijk door de mist van zijn blinde kinderlijke gehoorzaamheid heen te breken.
‘Mam,’ zei Omar, zijn stem schor maar vastberaden. ‘Je moet gaan.’
Denise hapte naar adem. « Jullie zetten me eruit? Voor deze vrouw? »
‘Ik zet je er niet uit. Maar je hebt misbruik gemaakt van de goedheid van mijn vrouw. Je hebt tegen me gelogen. Je hebt van mijn vrouw een dienstmeisje gemaakt in haar eigen huis,’ zei Omar, trillend van woede en schaamte. ‘Ik had dit niet moeten laten gebeuren. Maar ik zal het niet nog eens doen.’
‘Als ik die deur uitloop, ben je voorgoed afgeschreven,’ dreigde Denise, waarmee ze haar laatste troef uitspeelde.
Omar greep Sasha’s hand stevig vast. « Dat is jouw keuze. Ik kies voor mijn vrouw. »
Denise keek haar zoon vol ongeloof aan en wendde zich vervolgens met een hatelijke blik tot mij. « Goed. Laten we gaan! »
Ze gaf haar entourage opdracht hun spullen te pakken. In de chaos probeerde Taylor een decoratieve lamp te stelen, maar ik griste die meteen terug. « Die is niet van jou. »
