De advocaat bevestigde alles, legde kalm en zeker documenten op tafel en legde uit dat Camila en haar dochters moesten vertrekken.
En plotseling veranderde alles.
Voor het eerst hadden ze niets te zeggen.
Buiten stond een auto te wachten.
De agent draaide zich weer naar me toe, zijn stem nu zachter, en legde uit dat mijn vader dit ook had geregeld, zodat ik het schoolbal niet zou missen, zelfs na alles.
Ik stapte de nacht in, de koele lucht gaf me houvast terwijl de zwaarte van alles langzaam tot me doordrong, en toen de man bij de auto me groette, niet uit verplichting maar met stil respect, voelde ik iets wat ik al heel lang niet meer had gevoeld.
Alsof ik ertoe deed.
