Er viel een stilte. Toen klonk haar stem lager, droger.
“Dan bellen we een vriend van Arturo. De psychiater. Een rapport, een crisis, tijdelijke opname. Niemand twijfelt aan een vrouw als ze haar toch al als instabiel bestempelen.”
Ik hield mijn hand voor mijn mond om mijn gekreun te smoren. Alles was er: het plan, de manipulatie, de manier om me dakloos, berooid en zonder enige geloofwaardigheid achter te laten. Ik bleef nog een paar minuten opnemen, totdat ik het geluid hoorde van rinkelende glazen en een printer die in het kantoor aanging.
Ik ging terug naar de slaapkamer en deed de deur voorzichtig dicht. Ik moest direct handelen, maar zonder dat ze het wisten, wist ik het al. Ik pakte mijn telefoon en stuurde drie snelle berichten: één naar Marta, mijn beste vriendin; één naar Sergio, de advocaat van mijn vader; en één naar mijn nicht Raquel, een agente van de Guardia Civil die in een andere stad gestationeerd is, maar altijd alert. Ik schreef simpelweg: « Ik ben in gevaar. Javier geeft me drugs. Ik heb een opname. Als ik morgenochtend voor 10 uur niet antwoord, kom dan naar mijn huis of bel de politie. »
Vervolgens verborg ik de opname in de cloud, stuurde de bestanden door naar een e-mailadres dat Javier niet kende, en stopte de pil in een klein zakje in de voering van mijn handtas. Het moeilijkste moest nog komen: het ontbijt overleven en doen alsof ik nog steeds de volgzame, verwarde vrouw was die hij dacht te kunnen controleren.
Om zeven uur ‘s ochtends kwam Javier glimlachend de smetteloze keuken binnen, met een kop versgezette koffie en een witte map in zijn hand.
‘Schatje,’ zei ze, alsof er niets gebeurd was. ‘Dan gaan we ontbijten en kun je wat papieren voor me ondertekenen, goed?’
