De meest ongemakkelijke stilte
Ze is niet naar de reünie gegaan.
Enkele dagen lang was ze beleefd. Efficiënt. Georganiseerd. Ze antwoordde als ik vroeg wat er gegeten werd of hoe laat de kinderen naar hun activiteiten gebracht moesten worden, maar haar blik gleed over me heen alsof ik een meubelstuk was geworden.
Ik zei tegen mezelf dat ze overdreef. Dat ik pragmatisch was geweest. Dat deze avonden niets anders waren dan ego-strijdjes.
Twee weken later stopte een bezorger voor het huis.
Een enorme doos. Op haar naam, Camille.
Ze was afwezig.
Ik aarzelde… en toen opende ik het.
De doos die me de adem benam.
Binnen stonden trofeeën. Tientallen.
Gemaakt van glas en metaal, met onberispelijke gravures.
Ik heb er één genomen.
“Ontvanger – Nationale wetenschappelijke onderzoeksbeurs.”
Een andere.
« Prijs voor wetenschappelijke publicatie – Grote impact. »
Alweer een.
« Hoofdspreker – Internationaal Symposium. »
