‘Nee,’ zei ik kortaf.
Hij greep naar mijn elleboog, maar ik week snel achteruit. De receptioniste slaakte een geschrokken geluid, alsof ze twijfelde of ze moest ingrijpen. Ethans hand bleef ongemakkelijk in de lucht hangen voordat hij hem liet zakken toen hij merkte hoeveel mensen hem aanstaarden.
‘Marina,’ zei hij, en schakelde over op die zachtere toon die hij altijd gebruikte als hij iets van me wilde. ‘Je overdrijft.’
Overdreven reactie. Het woord kwam hard aan.
Ik glimlachte hem langzaam en ijzig toe. « Jij bepaalt niet hoe ik moet reageren. »
Ik draaide me naar de receptioniste. « Kunt u alstublieft de personeelsafdeling bellen? »
Ethans ogen flitsten. « Niet— »
Maar de receptioniste, die nu volledig bij bewustzijn was, had de telefoon al opgenomen.
Lila’s kalmte verdween en maakte plaats voor iets dat dicht bij angst lag. « HR? » mompelde ze.
‘Ja,’ zei ik, terwijl ik Ethan in de gaten hield. ‘Want als hij met een stagiaire naar bed is geweest, is dit niet alleen een huwelijkskwestie. Dit is een bedrijfskwestie.’
Ethan keek de lobby rond, en voor het eerst die ochtend zag ik echte angst – niet om mij te verliezen, maar om zijn imago te verliezen. Zijn aanzien. De gepolijste reputatie die hij zo zorgvuldig had opgebouwd.
Hij verlaagde zijn stem. « Dit kunnen we oplossen. »
Ik schudde mijn hoofd. « Je kunt niet herstellen wat je hebt gedaan. Je kunt het alleen maar onder ogen zien. »
Toen gingen de deuren van de lobby weer open en stapten twee vrouwen naar binnen – HR-badges netjes opgespeld, klemborden in de hand, gezichten kalm op een manier die consequenties beloofde.
Ethan slikte.
Ik deed een stap achteruit, sloeg mijn armen over elkaar en keek toe hoe de eerste scheuren zich verspreidden door de constructie die hij had gebouwd.
De HR-afdeling verhief haar stem niet. Ze maakten geen ophef. Sterker nog, ze handelden beheerst, methodisch en onvermijdelijk.
Een van hen stelde zich voor als Dana Whitaker, met zilvergrijze strepen in haar haar en een vastberaden stem. De andere, jonger maar even standvastig, was Alyssa Greene. Ze vroegen Ethan om met hen mee te komen. Ze vroegen Lila om apart te komen. Ze keken me niet aan alsof ik hysterisch of dramatisch was. Ze keken me aan alsof ik bewijs was.
Ethan probeerde te lachen, maar het klonk geforceerd.
‘Dit is absurd,’ zei hij, terwijl hij om zich heen keek alsof hij de lucht zelf kon betoveren. ‘Mijn vrouw is overstuur. We lossen dit privé op.’
Dana’s gezichtsuitdrukking veranderde niet. « Meneer Lawson, we moeten een beschuldiging onderzoeken die een directe schending van het bedrijfsbeleid inhoudt. »
Het woord ‘beschuldiging’ deed hem terugdeinsen – niet omdat hij onschuldig was, maar omdat hij niet langer aan het roer stond.
Lila’s blik dwaalde heen en weer tussen mij, Ethan en de lift, alsof ze erin kon verdwijnen. Toen Alyssa haar zachtjes door de gang leidde, leek Lila zich in zichzelf terug te trekken.
Ethan keek haar na en heel even zag ik irritatie over zijn gezicht flitsen – alsof ze plotseling een complicatie was geworden.
Dana draaide zich naar me toe. « Mevrouw, kunt u de documentatie overleggen? »
‘Ja,’ zei ik. Mijn stem klonk verrassend kalm. ‘Ik heb screenshots. Datums. Berichten.’
‘Dank u wel,’ antwoordde ze, alsof ik haar een factuur had overhandigd. ‘Misschien hebben we een formele verklaring nodig.’
Ethan draaide zijn hoofd abrupt naar me toe. « Marina, doe dat niet. »
Het was de eerste keer die ochtend dat hij mijn naam uitsprak alsof het er echt toe deed. Het probleem was dat hij die betekenis in de loop van maanden had uitgehold – leugen na leugen.
‘Ik doe dit niet om je te straffen,’ zei ik. ‘Ik doe het omdat je dacht dat je alles kon doen wat je wilde.’
