Om half drie ‘s nachts, toen ik langs de kamer van mijn schoonmoeder liep, hoorde ik mijn man iets fluisteren waardoor ik verstijfde.

‘Ik kan dit niet meer, mam… Ik weet niet hoe lang ik dit nog vol kan houden.’

Mateo ging ‘s nachts vaak even bij Elena kijken; ze had altijd wel een excuus: slapeloosheid, duizeligheid, angst. Dat was niet ongebruikelijk.

Wat anders was… was zijn stem.

Laag. Kwetsbaar. Intiem.

Ik drukte me tegen de gangmuur aan, de regen kletterde tegen de ramen, mijn borst trok samen. Toen sprak Elena zachtjes:

« Praat wat zachter. Anders maak je haar wakker. »

‘Misschien wordt het tijd dat ze wakker wordt,’ antwoordde Mateo.

Een rilling liep over mijn rug.

De deur stond een klein beetje open. Ik keek naar binnen.

Mateo zat op de rand van haar bed. Elena, gehuld in een bordeauxrode ochtendjas, streelde zachtjes zijn gezicht – te langzaam, te bedachtzaam voor een moeder. Haar vingers volgden de contouren van zijn kaaklijn alsof het bekend terrein was. Mateo had zijn ogen gesloten.

Mijn maag draaide zich om.

‘Ik heb je voor de bruiloft gewaarschuwd,’ mompelde ze. ‘Dat meisje zou je nooit begrijpen.’

“Praat niet zo over Camila.”

“Hou dan op met doen alsof ik het probleem ben.”

De stilte tussen hen voelde zwaar, bijna levend. Ik begreep het niet helemaal, maar mijn lichaam wel. Er was iets mis.

Ik deed een stap achteruit.

De vloer kraakte.

Binnen werd het volkomen stil.

‘Wie is daar?’ riep Elena.

Ik raakte in paniek, rende terug naar onze kamer en deed alsof ik sliep. Even later kwam Mateo binnen. Ik voelde dat hij naast het bed stond, te lang bleef staan.