En op de een of andere manier, zonder het te plannen, stelde ik iets onverwachts voor.
‘Trouw met me,’ zei ik. ‘Als ik je vrouw ben, wordt het veel moeilijker voor ze om je eruit te zetten.’
Raúl keek me lange tijd aan. Hij was bang dat mensen zouden gaan praten, dat mijn leven gecompliceerd zou worden door zijn problemen.
Maar voor mij was het huis niet zomaar een eigendom; het was zijn geschiedenis.
We zijn dus in alle rust getrouwd op een dinsdagochtend bij de burgerlijke stand. Twee buren waren de getuigen. Er was geen muziek of groot feest, alleen bloemen uit de tuin en een belofte om voor elkaar te zorgen.
De reactie was onmiddellijk. Raúls neven spanden een rechtszaak aan, waarin ze beweerden dat ik hem had gemanipuleerd en misbruik had gemaakt van zijn leeftijd.
Ze beschuldigden me ervan dat ik zijn eigendom probeerde te controleren.
Ik wist dat de rechtszaak uitputtend zou zijn. Wekenlang moest ik gefluister in de supermarkt, opmerkingen in de kapsalon en voortdurend wantrouwen verdragen, terwijl ik documenten sorteerde en Raúl hielp met zijn financiën.
Toen gebeurde er iets onverwachts.
Ik ontdekte dat ik zwanger was.
De geruchten verspreidden zich snel en de advocaat van de neven beweerde dat het voor een tachtigjarige man onmogelijk was om vader te worden. Hij beschuldigde mij ervan een leugen te hebben verzonnen om de erfenis veilig te stellen.
