Maar op dat moment deed de jongeman iets dat iedereen verbaasde. 

Met deze woorden hief de jongen zijn been op. Daaronder zat een prothese. Het metaal glinsterde in het licht. Iemand in de hut zuchtte zachtjes. Een man keek naar beneden en een oudere vrouw bedekte haar mond met haar hand.

Mama werd plotseling bleek. Haar zelfvertrouwen vloog in een seconde weg. Ze probeerde iets te zeggen, maar ze wist niet wat ze moest zeggen. De kinderen omhelsden haar nog steviger.

De jongen liet rustig de pijp van zijn broek zakken en ging weer zitten. Hij zei niets overbodigs, keek niet om zich heen, probeerde niemand in verlegenheid te brengen. Er stond geen woede op zijn gezicht, alleen vermoeidheid.

Er viel een ongemakkelijke stilte in de bus. Een van de passagiers merkte zachtjes op dat je iemand niet kunt beoordelen op zijn tatoeages en leeftijd. Verschillende mensen waren het daarmee eens.

Mama vroeg niet meer om een plek. Ze stond gewoon zwijgend en keek uit het raam.