Mensen staren.
Mensen fluisteren.
Mensen sturen elkaar stiekem berichtjes onder de tafel, alsof ze live verslag doen van een schandaal.
Het kan je niets schelen.
Want je voelt dat Álvaro je vanuit de andere kant van de kamer in de gaten houdt, en je voelt de dreiging in zijn geduld.
Er verstrijkt een uur.
Dan nog een.
Ernesto komt eindelijk weer dichterbij, met een drankje in de hand en een peinzende uitdrukking op zijn gezicht.
« Julián, » zegt hij, « loop met me mee. »
Elise klemt haar vingers even stevig om de jouwe, zogenaamd als een vluchtige aanraking.
Je knijpt nog een keer terug, om haar te laten weten dat je haar niet loslaat.
Ernesto leidt je naar een rustiger hoekje.
« Ik zal er geen doekjes omheen winden, » zegt hij.
Je knikt.
« Dat had ik ook verwacht. »
Ernesto bestudeert je.
‘Je bent onderschat,’ zegt hij.
‘En je hebt het laten gebeuren.’
Hij kantelt zijn hoofd. ‘Waarom zou je nu veranderen?’
Je kijkt even naar Elise, die doet alsof ze lacht met collega’s, terwijl ze je strak aankijkt alsof je haar redding bent.
Je slikt.
‘Omdat ik moe ben,’ zeg je.
‘Moe van partnerwerk terwijl ik als meubilair word behandeld.’
Je pauzeert even. ‘En omdat het me wel degelijk kan schelen wat er met dit bedrijf gebeurt.’
Ernesto kijkt hem met vernauwde ogen aan.
‘Maakt het je iets uit,’ zegt hij, ‘vanwege Elise?’
Je geeft geen kik.
« Ja, » zeg je simpelweg.
« Omdat ze probeert te voorkomen dat deze plek verkocht wordt aan mensen die het volledig zullen verbouwen. »
Ernesto’s gezichtsuitdrukking verzacht even, maar wordt dan weer serieus.
« Álvaro heeft aangedrongen, » geeft hij toe.
« Hij wil invloed. »
Hij kijkt naar Elise, en dan weer naar jou. « En Elise wil… ontsnappen. »
‘Vrijheid,’ zeg je zachtjes.
Ernesto bestudeert je lange tijd.
Dan grijpt hij in zijn jas en haalt er een pen uit.
‘Je vraagt om iets wat op papier niet bestaat,’ zegt hij.
‘Maar ik geloof dat je het verdiend hebt.’
Hij pauzeert even. ‘En als Elise echt voor jou kiest, zegt dat me iets over haar beoordelingsvermogen.’
Je hart bonst in je keel.
Hij pakt de envelop die Elise je gaf, verbreekt de zegel en zet zijn handtekening met een kalme, zwierige beweging.
‘Zo,’ zegt Ernesto, terwijl hij het teruggeeft.
‘Zorg er nu voor dat ik er geen spijt van krijg.’
Je neemt de brief aan met handen die plotseling trillen.
« Dank u wel, » breng je eruit.
Ernesto knikt eenmaal en loopt weg alsof hij zojuist je leven niet op zijn kop heeft gezet.
Je draait je naar Elise toe, de envelop in je hand, en je hartslag bonst in je keel.
Maar Elise kijkt niet naar de envelop.
Ze zijn bij Álvaro.
Omdat Álvaro weer naar je toe loopt, en deze keer lacht hij niet.
Hij stopt vlak voor je, zo dichtbij dat je de hitte van zijn woede kunt voelen.
‘Je denkt dat je gewonnen hebt,’ zegt hij zachtjes.
Je houdt je gezicht kalm.
« Ik concurreer niet met jou, » antwoord je.
« Ik bescherm haar. »
Álvaro’s blik schiet naar Elise.
« Bescherming, » herhaalt hij, geamuseerd.
Hij buigt zich iets naar haar toe en verlaagt zijn stem. « Weet je wat ik met je kan doen? »
Je houdt zijn blik vast.
‘Bedoel je wat je met mijn baan kunt doen?’ vraag je.
Je tilt de envelop een klein beetje op, net genoeg om je punt duidelijk te maken zonder het te zeggen. ‘Dat schip is net vertrokken.’
Álvaro’s ogen flitsen als hij herkent wat je vasthoudt.
Zijn kaak spant zich aan en de façade barst eindelijk.
‘Jij hebt hem gecontracteerd,’ zegt hij scherp tegen Elise.
Elises schouders strekken zich.
‘Ja,’ antwoordt ze. ‘Dat heb ik gedaan.’
Álvaro’s blik dwaalt weer naar je toe.
‘Gefeliciteerd,’ zegt hij, en het klinkt als een vloek.
Dan draait hij zich naar Elise, zijn glimlach verdwenen. ‘Dit is nog niet voorbij.’
Elises stem klinkt weer ijzig, maar nu anders.
Niet defensief.
Gewapend.
‘Inderdaad,’ zegt ze.
‘Want vanavond dien ik de herstructureringsdocumenten in.’
Ze haalt diep adem. ‘En morgen ga ik met mijn advocaat naar de raad van bestuur.’
Álvaro lacht hard.
« Denk je dat de raad van bestuur jou boven mij zal verkiezen? » spot hij.
Elise tilt haar pols op, en voor het eerst zie je het horloge van dichtbij.
Het glinstert in het licht als een mes.
‘Dit horloge,’ zegt ze zachtjes, ‘was van mijn moeder.’
Ze kijkt naar Álvaro. ‘Ze droeg het op de dag dat ze me vertelde dat ik plicht nooit met liefde moest verwarren.’
Elise kijkt haar ogen samen. ‘Je verwart die twee al jaren.’
Álvaro’s gezicht vertrekt.
Dan buigt hij zich dichter naar Elise toe, zijn stem zo zacht dat het bijna intiem klinkt.
‘Pas op,’ mompelt hij.
‘Ik kan je vader nog steeds ruïneren.’
De stilte valt als een gordijn.
Het feestgedruis gaat door, maar de lucht om je heen wordt koud.
Elise’s ogen flikkeren van pijn.
En dan doe je iets wat je niet had gepland.
Je stapt naar voren, gaat weer tussen hen in staan en spreekt kalm.
‘Als je haar vader nog een keer bedreigt,’ zeg je, ‘zorg ik ervoor dat jouw naam het enige is wat iemand ermee in verband brengt.’
Je glimlacht lichtjes. ‘En ik ben erg goed in het vastleggen van feiten.’
