Ze knikt, een vleugje schaamte flitst door haar heen. « Ja, » fluistert ze. « Want als ik je de waarheid had verteld, had je me aangevallen. Je had me voor de rechter gesleept. Je had er een oorlog van gemaakt. »
Je wilt zeggen dat je het niet zou doen. Je wilt zweren dat je haar nooit pijn zou doen. Maar de waarheid is dat je het niet weet, want destijds was je zo boos en arrogant dat je alles zou doen om de controle te behouden.
‘En het geld?’ vraag je. ‘Je bent vertrokken zonder iets mee te nemen.’
Haar lippen persen zich samen. ‘Omdat ik je medelijden niet wilde,’ zegt ze. ‘En ik wilde je macht niet gebruiken.’
Een autodeur slaat dicht in de buurt. De nacht galmt van het verre gelach van mensen die nooit hebben hoeven kiezen tussen waardigheid en eten.
Je kijkt nog eens naar haar buik, en de werkelijkheid is te groot. ‘Dus je bent al die tijd alleen geweest,’ zeg je.
Haar ogen kijken je aan. ‘Niet alleen,’ zegt ze zachtjes. ‘Ik moest sterk zijn.’
Je slikt moeilijk. « Is het van mij? » vraag je opnieuw, je stem nu schor.
Valeria sluit even haar ogen alsof ze zich schrap zet voor de klap. Dan knikt ze eenmaal.
‘Ja,’ fluistert ze. ‘Het is van jou.’
Je knieën begeven het bijna. Je drukt een hand tegen de pilaar naast je om je evenwicht te bewaren. Een miljoen gedachten overspoelen je tegelijk: een baby, jouw baby, die opgroeit terwijl jij verdrinkt in haat; Valeria die tafels schrobt terwijl jij contracten tekent; Valeria die je kind draagt terwijl jij jezelf wijsmaakt dat ze in Parijs woont.
Je staart haar aan. « Waarom heb je me dat niet later verteld? » stamel je.
Ze lacht, terwijl de tranen over haar wangen rollen. ‘Omdat je me haatte,’ zegt ze. ‘Je keek me aan alsof ik een verrader was.’ Ze veegt haar wangen weer af, boos op zichzelf dat ze huilt. ‘En omdat… ik na mijn vertrek nog iets anders ontdekte.’
Je hart bonst in je keel. « Wat? »
Valeria’s blik dwaalt naar de straat en dan weer naar jou. ‘De vrouw met wie je was,’ zegt ze langzaam, ‘haar naam is Sofía Beltrán.’
Je knikt verward. « En? »
Valeria’s stem zakt. « Ze was niet zomaar… iemand, » zegt ze. « Ze was gestuurd. »
De woorden raken je verkeerd. Als een puzzelstukje dat niet past, totdat het wél past.
‘Wat bedoel je met verzonden?’ vraag je.
Valeria’s kaken spannen zich aan. « Je grootste concurrent, » fluistert ze, « degene met wie je al maanden strijdt… Ignacio Beltrán. »
Je bloed stolt.
Valeria vervolgt, haar stem trillend maar vastberaden. « Sofía is zijn nicht, » zegt ze. « En toen ik wegging… begon ik berichten te ontvangen. Dreigingen. Mensen hielden me in de gaten. » Instinctief legt ze haar hand op haar buik. « Ze wisten dat ik zwanger was. »
Je staart naar haar, de nacht is plotseling veel te stil. « Wie had dat gedacht? »
Valeria’s ogen glinsteren. ‘Dat klopt,’ fluistert ze. ‘En Ernesto… ik denk dat het de bedoeling was dat je alles zou verliezen.’
Je maag draait zich om. « Ernesto? » herhaal je, verward.
Valeria schudt haar hoofd en herpakt zich. « Ik bedoel Ignacio, » corrigeert ze zich snel, maar de verspreking blijft als rook in de lucht hangen.
Je knijpt je ogen samen. « Je zei Ernesto, » dring je aan. « Wie is Ernesto? »
Valeria’s gezicht vertrekt alsof ze op haar tong heeft gebeten. « Niemand, » zegt ze te snel.
Je komt dichterbij. ‘Valeria,’ zeg je, nu met een vastberaden stem. ‘Stop. Wie is Ernesto?’
