Valeria schuift nerveus de achterbank in, haar tas stevig vastgeklemd alsof die haar hele leven bevat. Je gaat naast haar zitten, met een beetje afstand maar toch dichtbij, alsof je bang bent dat ze door het raam zal verdwijnen.
Terwijl de auto wegrijdt, zie je aan de overkant een zwarte SUV, wel erg netjes geparkeerd, met draaiende motor. Je instincten slaan op hol. In het bedrijfsleven heb je patronen geleerd. Bedreigingen. Toeschouwers.
Je buigt iets naar voren en knijpt je ogen samen. « Neem een andere route, » zeg je tegen je chauffeur.
Valeria’s stem trilt. « Javier… »
Je kijkt haar aan. « Je had gelijk, » zeg je. « Dit is gevaarlijk. »
Haar ogen glinsteren. ‘Ze hebben me gevonden,’ fluistert ze.
Je voelt je bloed in je aderen stollen. « Wie? » vraag je.
Valeria slikt. « Beltrán, » zegt ze. « En als ze weten dat ik nu bij jou ben… » Ze drukt haar handpalm tegen haar buik. « Dan komen ze nog harder. »
Je kaak spant zich aan. « Laat ze maar, » zeg je.
Valeria kijkt je aan alsof je je verstand verloren hebt.
Je buigt je naar voren, je stem laag en fel. ‘Ik heb maandenlang gedacht dat je me kapot had gemaakt,’ fluister je. ‘Het blijkt dat het universum gewoon de echte strijd aan het voorbereiden was.’
De SUV rijdt achter je weg.
Uw chauffeur kijkt in de achteruitkijkspiegel. « Señor… we worden gevolgd. »
Valeria trilt. ‘Ik zei het toch,’ fluistert ze.
Je pakt haar hand, dit keer vastberaden. ‘Luister naar me,’ zeg je. ‘Je bent niet langer onzichtbaar.’ Je kijkt haar in de ogen. ‘En je bent niet alleen.’
De stadslichten schieten voorbij als gouden messen. Je telefoon trilt met gemiste oproepen, contractherinneringen en boze berichten. Je negeert het allemaal.
Omdat je nu geen documenten meer hoeft te ondertekenen.
Je neemt de consequenties voor je rekening.
En ergens in het donker achter je komt het verleden met rasse schreden dichterbij, met felle koplampen, klaar om zijn schuld te innen.
