« Ik heb het eerder gedaan, » zei ze tegen zichzelf. « Als het zover is, ga ik naar het ziekenhuis. »

Maanden gingen voorbij. Haar buik werd steeds groter. Nieuwsgierige buren stelden vragen, en Larissa glimlachte en zei dat God haar misschien weer wilde zegenen. Ze breidde kleine sokjes, koos namen en kocht zelfs een wieg.

Volgens haar eigen berekeningen was ze negen maanden zwanger toen ze eindelijk een afspraak maakte met een gynaecoloog om zich voor te bereiden op de bevalling. De dokter, vol twijfels over haar leeftijd, begon een onderzoek.

Op het moment dat het echobeeld verscheen, verdween zijn gezicht.

« Mevrouw Larissa… Het is geen kind. »

Haar hartslag bonsde. « Dus wat is er gebeurd? »

Hij haalde langzaam adem.

« Je hebt lithopedion, » legde hij uit.

« Het is uiterst zeldzaam. Het ontstaat wanneer een oude buitenbaarmoederlijke zwangerschap in het lichaam verkalkt. Je lichaam heeft de onontwikkelde foetus omhuld met calcium om hem te beschermen. Het is waarschijnlijk decennia geleden gebeurd – en het veroorzaakt nu pas symptomen. »

Larissa stond alsof ze verlamd was. Jarenlang droeg ze onbewust geen nieuw leven in zich, maar de verharde resten van een lang verloren leven.

Toen was er een operatie. Het was ingewikkeld, maar succesvol. Toen ze wakker werd, voelde ze iets onverwachts – geen verdriet, geen schok, maar opluchting.

Wat ze in zich droeg was geen wonder dat wachtte om geboren te worden.

Het was een hoofdstuk dat haar lichaam lang geleden had afgesloten.

En voor het eerst in maanden voelde ze zich weer licht.