Haar ogen twinkelden en ze knikte. Plots voelde ik me alsof ik de CEO van schattigheid was, de onbetwiste kampioen van kleine avonturen en keukenmagie. Zelfs met mijn tong uit, mijn handen een beetje te klein voor de taak, wist ik één ding zeker: vandaag was ik officieel de knapste jongen in de keuken… en waarschijnlijk op heel Instagram. 
Terwijl ik daar zat, besefte ik iets bijzonders: mama’s woorden gaven me een soort kracht die geen spiegel ooit kon tonen. Het ging niet om hoe strak mijn kostuum zat of hoe scheef mijn stropdas hing. Het ging om de glimlach die iemand speciaal voor jou kon maken, om het gevoel dat je perfect bent… precies zoals je bent.
Dus ja, misschien was ik klein, misschien was mijn stropdas scheef, maar met mama’s ogen op mij gericht, voelde ik me groot, stralend en onoverwinnelijk. En eerlijk gezegd? Dat gevoel wilde ik de hele dag vasthouden. 
