Hij hield een meisje in een strakke beige jurk bij de arm. Een jaar of vijfentwintig, niet ouder. Net zo oud als onze oudste dochter.
De muziek stopte vanzelf. Nog maar een moment geleden lachten de gasten, bespraken ze iets en klonken ze met hun glazen. Nu viel er een doodse stilte in de kamer. Ik stond bij de tafel en klemde de steel van mijn glas zo stevig vast dat mijn vingers wit werden.
We hadden elkaar al drie jaar niet gezien. Sinds de dag dat hij zei dat hij « uit onze relatie was gegroeid » en op zoek ging naar inspiratie. Het lijkt erop dat hij die gevonden heeft.
‘Nou, gefeliciteerd met jullie jubileum. Vijftig is een respectabele leeftijd. Moge God ons allen een lang leven schenken,’ zei hij terwijl hij me het pakketje overhandigde.
Binnenin bevonden zich cosmetica tegen huidveroudering.
— Dit is Anna, mijn verloofde. Ze is mijn model. Prachtig, hè?
Anna knipperde met haar nepwimpers en keek mijn vrienden aan alsof ze in een wassenbeeldenmuseum was. Met voorzichtigheid en een vleugje angst.
“We besloten je te komen feliciteren. Ik zie dat alles hetzelfde is gebleven. Dezelfde vrienden, dezelfde gesprekken. Het is jammer dat er in drie jaar tijd niets voor je is veranderd. En kijk eens naar mij, wat ik allemaal heb bereikt. Ik ga naar de sportschool, blijf in vorm en heb een jonge vrouw aan mijn zijde. En jij bent nog steeds dezelfde… Nou ja, je snapt het wel.”
Hij sprak luid en veinsde medelijden. Hij wilde dat iedereen in de kamer hoorde hoe geweldig alles voor hem was uitgepakt.
