Maar als je zwanger bent, neem je nooit alleen beslissingen voor jezelf. Elke keuze lijkt onzichtbare gevolgen te hebben voor dat kleine wezentje dat eraan komt, en die verantwoordelijkheid drukte me plat.
De verontrustende woorden van een vader
Toen greep Paul, mijn vader, in. Hij kwam naar me toe, ging tegenover me zitten, met die stille, serieuze blik die alleen ouders bezitten. Rustig vertelde hij me dat ik misschien beter kon wachten, dat ik in de eerste plaats aan het welzijn van de baby moest denken. Toen sprak hij een zin uit die ik nooit zal vergeten: hij vertelde me dat hijzelf in het verleden ook zo’n fout had gemaakt, toen mijn moeder zwanger was.
Deze openbaring kwam als een donderslag bij heldere hemel. Mijn vader, die ik altijd als een moreel kompas had beschouwd, leek plotseling anders. Toch zaaiden zijn woorden twijfel in me. Wat als het achterlaten van Julien in deze emotionele toestand meer schade dan voordeel opleverde? Wat als de stress schadelijker was dan het wachten?
