Javier slaakte een zucht.

—Maak geen scène.

—Ik maak niets. Zeg haar dat ze mijn autosleutels terug moet brengen.

‘Je bent ongelooflijk,’ snauwde hij, en voegde eraan toe: ‘Je verdient niet eens een salaris, en toch doe je alsof je dit huishouden onderhoudt.’

Ik gaf geen antwoord. Ik ruimde de tafel af, waste Daniels gezicht en vlocht Marta’s haar voor school. Ik deed alles met een kalmte die me zelfs verbaasde. Javier vertrok een half uur later, ervan overtuigd dat hij wéér een ruzie had gewonnen door me uit te putten.