De volgende dag liep ik het hoofdkantoor binnen – glazen wanden, strakke lijnen, het soort plek waar mensen foto’s maken voor zakenmagazines – en nam de lift naar de directieverdieping.

Mijn vader zat in zijn kantoor te wachten met de HR-directeur. Er lag een dikke map op het bureau. En hij had een blik in zijn ogen die ik herkende uit mijn jeugd – de blik die betekende dat er zojuist een probleem in zijn handen was beland.

Hij tikte op de map.

« We hebben een sollicitatie ontvangen, » zei hij.

Ik fronste mijn wenkbrauwen. « Voor welke functie? »

Hij schoof de bovenste pagina naar me toe.

De naam bovenaan deed me de adem benemen.

Grant Ellis.

Mijn vader bleef kalm. « Hij heeft gesolliciteerd naar een managementfunctie bij de operationele afdeling, » zei hij. « En hij heeft jouw oude adres opgegeven als contactpersoon voor noodgevallen. »

Ik staarde naar het papier, mijn hartslag bonkte in mijn oren.

‘Hij weet het niet,’ fluisterde ik.

De mond van mijn vader trok samen. « Nee, » zei hij. « Dat doet hij niet. »

Toen keek hij me aan.

‘Wilt u dit zelf afhandelen?’, vroeg hij, ‘of zal ik het doen?’

Deel 3

Ik wilde geen wraak. Niet het dramatische soort waar mensen aan denken – het soort waarbij je iemand vernedert in een volle zaal terwijl iedereen applaudisseert.

Ik wilde iets rustigers.

Iets preciess.

Ik wilde dat Grant de gevolgen zou begrijpen.

‘Laat mij het doen,’ zei ik tegen mijn vader.

Hij knikte eenmaal, alsof hij dat antwoord al had verwacht. « Goed. Maar het zal professioneel gebeuren. »

De HR-directeur plande twee dagen later een laatste sollicitatiegesprek voor Grant in. Ze vertelden hem niet wie er in het panel van senior managers zouden zitten. Dat deden ze zelden in dat stadium. Grant zou erheen gaan in de veronderstelling dat hij indruk op hen had gemaakt met zijn cv en gepolijste antwoorden.

Op de dag van het sollicitatiegesprek droeg ik een eenvoudige donkerblauwe jurk en had ik mijn haar vastgebonden. Noah bleef bij mijn tante. Ik oefende mijn ademhaling voor de badkamerspiegel, omdat ik niet wilde dat Grant me zag trillen.

De vergaderruimte had een lange glazen tafel, een waterkan en uitzicht op het centrum. Mijn vader zat aan het ene uiteinde, met een neutrale uitdrukking op zijn gezicht. De HR-directeur zat naast hem. Ik nam plaats op de derde stoel met een map voor me.

Grant arriveerde vijf minuten te vroeg, vol zelfvertrouwen en met een brede glimlach alsof hij de eigenaar van de zaal was. Hij zag er gezonder uit dan in maanden – nieuw kapsel, duur horloge, dezelfde grijns die hij vroeger naar obers wierp om gratis drankjes te krijgen.

‘Goedemorgen,’ zei hij.

Toen viel zijn blik op mij.