Toen keek ze naar Cole.
« Met onmiddellijke ingang bent u op non-actief gesteld zonder salaris, in afwachting van ontslag. Lever uw badge in. »
Een bewaker kwam dichterbij met een klembord.
Daarmee was de discussie beëindigd.
Even stond niemand stil. Alyssa’s gezicht werd lijkbleek. Cole keek alsof de grond onder zijn voeten was weggetrokken.
Ik kwam dichter bij hem staan.
‘Ik ga naar huis,’ zei ik zachtjes. ‘Naar onze kinderen.’
“We moeten praten.”
‘Dat zullen we doen,’ antwoordde ik. ‘Via advocaten. U hebt uw keuze gemaakt, en ik ben klaar met het opruimen van de schade. Kom niet meer terug.’
Hij stond daar sprakeloos. Alyssa staarde hem aan alsof ze zich net realiseerde dat ze haar toekomst had verbonden aan een man die zijn leven niet op orde kon krijgen.
Ik draaide me om en liep weg.
Thuis wachtten de kinderen op me.
Ik hurkte neer en omhelsde ze allemaal. Rose hield het iets langer vol dan de anderen.
‘Komt papa nog naar huis?’ vroeg ze.
‘Nee, schatje,’ zei ik zachtjes. ‘Niet vandaag.’
Ze fronste haar wenkbrauwen. « Morgen? »
Ik haalde diep adem.
‘Misschien nog even niet,’ zei ik zachtjes. ‘Maar ik ben hier. En ik ga nergens heen.’
Voor het eerst koos ik voor mezelf – en voor mijn kinderen.
Hij had zijn besluit genomen.
En nu had ik dat ook.
