De waarheid die ik niet wilde zien
In werkelijkheid werd het bedrijf dat hij beweerde op te bouwen volledig door mij gefinancierd.
De Mitsubishi Montero waarin hij reed? Die van mij.
De designerpakken die hij zo zelfverzekerd droeg? Die heb ik ook betaald.
Alles kwam voort uit de dividenden van het bedrijf dat ik had geërfd en nu zelf beheerde.
Maar ik heb nooit geklaagd.
Want in mijn ogen betekende trouwen dat je alles met elkaar deelde.
Wat van mij was, was ook van hem.
Rechts?
Een kleine waarschuwing die ik negeerde.
‘Wees voorzichtig,’ zei ik zachtjes tegen hem toen hij zijn sleutels pakte. ‘Stuur me een berichtje als je bij het hotel bent aangekomen.’
‘Natuurlijk,’ antwoordde hij.
Vervolgens liep hij de deur uit.
Ik stond daar toe te kijken hoe hij achter de zware, gebeeldhouwde eikenhouten ingang verdween. Heel even voelde ik een vreemde beklemming op mijn borst.
Een stille waarschuwing.
Maar ik schoof het terzijde.
Misschien was het gewoon de licht schuldbewuste opluchting dat ik wist dat ik het huis een paar dagen voor mezelf zou hebben.
Een bericht van mijn beste vriend(in)
Later die middag, na een aantal vergaderingen op kantoor, dwaalden mijn gedachten af naar Laura, mijn beste vriendin sinds mijn studententijd.
De dag ervoor had ze me een bericht gestuurd.
Ze was met acute tyfus opgenomen in een ziekenhuis in Segovia.
Laura woonde alleen in die stad, ver van familie en goede vrienden. Jarenlang had ik geprobeerd haar zo goed mogelijk te steunen.
Het kleine huisje waarin ze woonde, was eigenlijk van mij.
Uit medelijden had ik haar daar gratis laten verblijven.
‘Arme Laura,’ fluisterde ik tegen mezelf.
“Ze moet zich vreselijk alleen voelen.”
