Dat was ik niet.

Twee jaar later, op een zonnige maandagochtend, stapte ik uit een taxi in het centrum van Fort Worth en liep ik richting de glazen toren waar ik werkte.

Aan de overkant van de straat stopte een zwarte SUV.

Mijn ouders en Brooke klommen eruit en lachten hardop.

Ze herkenden me eerst niet.

Toen verstijfde Brooke. « Natalie? » flapte ze eruit. « Wat doe je hier? »

Donna grijnsde. « Een sollicitatiegesprek? » vroeg ze vriendelijk. « De ingang voor de schoonmaak is aan de achterkant. »

Rick grinnikte.

Ik keek op naar het glanzende gebouw achter me. De zilveren letters vormden de tekst:

HARTWELL TECHNOLOGIES — HOOFDKANTOOR.

Ik bevestigde mijn badge aan mijn colbert, zodat ze hem konden zien.

SOFTWARE-ENGINEER — NATALIE PIERCE.

Hun gelach verstomde.

De grijns van mijn vader verdween. Brooke knipperde snel met haar ogen. Donna’s glimlach werd broos.

‘Dus je hebt iets gedaan,’ zei ze opgewekt.

Ik bleef kalm. « Ja. »

‘Hoe lang nog?’, vroeg Rick.

“Acht maanden.”

‘En jullie hebben het ons niet verteld?’, drong Donna aan.

‘Je bent me niet langer tot steun geweest vanaf de dag dat je mijn opleiding probeerde te ruilen voor Brookes appartement,’ antwoordde ik.

Brooke rolde met haar ogen. ‘Ben je daar nog steeds zo mee bezig?’

‘Ja,’ zei ik eenvoudig.

Medewerkers liepen achter me in en uit, de bewakers stonden paraat. Dit was niet langer onze keukentafel.

Rick verlaagde zijn stem. « We zijn hier omdat Brooke een appartement in de buurt laat bezichtigen. Omdat het goed met je gaat… kun je helpen. »

Daar was het.

Geen trots. Geen verzoening.